gözləyirsən?
- Xeyr. Heç kimi gözləmirəm.
Haqlıydı. Fərqinə varmadan tez tez ətrafa boylanırdım. Niyə? Mən kimi gözləyirdim?
(Şəhriyar)
Ad günündən sonra onu görməmişəm. Bilmirəm niyə, amma onu görmək və saatlarca söhbət etmək istəyirəm, düz gözlərinin içinəbaxmaq istəyirəm. Gülüş dolu gözlər. Balaca uşaqlar kimi uzun kipriklərini tez tez döyməsi. Utandan qızarmasına.. saatlarnan baxaram. Niyə? Tanımadığım, adını bilmədiyim birini niyə görmək istəyim? Niyə getdiyim hər yerdə onu axtarıram?
Ad günündə qızı pərt elədim. Sonra daha da utandırmayım deyə yaxınlaşmadım. Bütün cəsarətimi toplayıb yaxınlaşmışdım ki, bu dəfə də o getdi. Deyəsən bərk incimişdi. Haqqı da var idi. Mən öküzlük elədim. O çaşqın halı gözümün önündən getmir. Bu təsüdüfü görüş elə iki dəfə olacaqdı? Mən indi onu haradan tapım?
Təsadüf adlandırdıqları bu görüşlər Şəhriyarın zənn etdiyi kimi sona çatmamışdı. Onlar hər an hər yerdə görüşə bilərdilər. Hər an hər yerdə...
- Alo
- Alo Ülviyyə hardasan?
- Sənə də salam Nərgiz xanım.
- Vaxt yoxdur hardasan? Təcili surətdə Gəncliyə gələ bilərsən. Mən ordayam. Kamran müəllim iş tapşırıb, sənsiz eləyə bilməyəcəm. Köməyinə ehtiyacım var.
- Nə işidir? İndi 28 Maydayam mən.
- Gəl danışarıq. Metro ilə gəl daha tez olar, tez ol!
- Baş üstə Nərgiz xa...buna bax telefonu üzümə bağladı. Dayan ifritə göstərəcəyəm sənə.
(Metro)
Həmişə də burda istiqamətləri səhv salıram. Ülviyyə yuxarıda cədvəl axtara axtara asta addımlayırdı ki, kiminləsə toqquşdu.
- Ay üzr istə.... Siz?
- Siz?
Bu Şəhriyar idi. Hər ikisi təəcüb və sevinc dolu baxışlarla bir- birinə baxırdı. Hər ikisi də fərqinə varmadan bir dəqiqə susaraq şok vəziyyətində baxışırdılar.
- Bir birimizi hər dəfə görəndə belə müraciət etmək məcburiyyətindəyik? Mən Şəhriyar.
- Ülviyyə.
- Tanış olduğumuza məmnun oldum.
- Məncə biz artıq tanışıq.
Hər ikisi bu sözə gülümsündü.
- Ola bilər. İndi daha yaxından tanış olmuş olarıq.
Ülviyyə bu sözə istər istəməz qızardı. Şəhriyar Ülviyyənin