n əlini hələ də sıxıb yelləyirdi. Özü də fərqində olmadan.. Heç Ülviyyə də fərqində deyildi vəziyyətin. O anın sehrinə qapılmışdı. Birdən özünə gəlib əlini çəkdi. Şəhriyar gülümsəyərək.
- Həmişə buradan istifadə edirsiniz?
Şəhriyarın niyyəti onun istifadə etdiyi məkanı dəqiqləşdirmək idi. Ülviyyə bunu fərqinə varmadan cavablandırırdı.
- Yox. Burada kiçik bir işim var idi ona görə. Siz burada neynirsiniz?
Ülviyyə bir az axmaq sual verdiyinin fərqində deyildi. Heç Şəhriyar da qurduğu cümlələrdə dilinin topuq vurduğunu, uşaq kimi danışdığının fərqində deyildi. Vaxtı uzatmaq üçün bilmirdi ki, nələrdən söhbət açsın. Səhər tezdən maşınında birdən –birə yaranan nasazlıqdan bütün əhvalı korlanmışdısa da indi buna şükür edirdi.
Ülviyyənin telefonu zəng çaldı. Əlini atıb ekranda Nərgizi görəndə təəsüflə - Bağışlayın mən getməliyəm. Tələsirəm. dedi. (muellif Lili SH)
- Hə bağışlayın sizi saxladım. Görüşdüyümüzə şad oldum. Bəlkə yenə nə vaxtsa görüşərik.
- Mən də şad oldum. Bəlkə də.
Ülviyyə arxasını dönüb gedəndə Şəhriyar əlini başına vuraraq “Axmaq oğlan. Harada görəcəksən bir də. Telefonun istəsəm birdən pis başa düşər. Mənə güvənməz. Görüş təyin etsəm necə? Eh artlq gecdir. Getdi..” Şəhriyar da təəsüflə Ülviyyənin getdiyi stansiyanın əksinə getdi.
( Ülviyyə.)
Səhv gəldim. Offfff... Həzi Aslanov yerinə Memar Əcəmi. Çox gözəl. Hər şey əladır. Bircə burda pərt olmamışdım o da oldu. Bir qatarı buraxım o getsin sonra gedərəm. Ayıbdır. Nərgiz məni öldürəcək... Şəhriyar. Adı Şəhriyar imiş. Qəşəng adı var...Ülviyyə bu fikirlərdən cəld ayılaraq üzündəki təbəssümü yığışdırıb digər tərəfə keçdi.
- Siz?
- Siz?
Heç bir sözə ehtiyac yox idi. Hər ikisi sadəcə qəh -qəhə ilə güldülər. Görünən o idi ki, Şəhriyar da stansiyanı səhv salmışdı. Niyəsə....))
- Harda qaldın? Bir stansiyadırda.
- Bağışla istəmədən gecikdim.
-....
- Nə olub niyə elə təccüblə baxırsan?
- Mən də onu soruşacaqdım. Normalda səni belə anidən çağıranda hamının içində indi məni öldürərdin, ən