Yəqin ki öz könlündən keçir. Mən onun qəlbini qırmadan hər şeyi izah etməyə çalışdım, amma deyəsən o məni yaxşı anlamadı. Üzünə desəm ki səninlə evlənmək istəmirəm onun qürurunu tapdamış olacam. Vicdanım yol vermir. Amma o mən də başqa çarə qoymur. Ülviyyə istəmədiyini açıq açıq dedi. Üsyankar olduğu bəlli idi. Yəqinki indi onu evləndirmək istədikləri həmin oğlanla bir araya gətirə bilməyiblər. Yenə Ülviyyə... Şəhriyar bəsdir hər şeydə onu axtardın. Bu təsadüfdən alınan görüş oldu səni həyəcanlandıran. Qız qəhət deyil. Bax yanındakına.. bəlidir k,i könlüdə var səndə. Nə bilirsən Ülviyyəni bir daha görəcəksən ya yox. Bəlkə də o artıq başqa biri ilə... Yox... eləməz....niyə eləməsin. Niyədə evlənməsin. Hər halda səni gözləməyəcək ki... axırıncı dəfə onu 28 mayda görmüşdüm. 28 mayda 28 may metrosunda. bu da təsadüf ...Bu gün isə 28 sentyabrdır düz 4 aydır görmürəm. 123 gündür səsini eşitmirəm. amma onun haqqında düşünürəm. Mən, öz doğma ad günün yaddan çıxaran biri, onunla təsadüfən görüşdüyüm tarixləri unutmuram.
- Heç nə deməyəcəksən?
- Zülfiyyə mən hələ evlənmək fikirndə deyiləm. Bizimkilərə demişəm. Çox yaxşı qızssan. Yəni.... mən .... mən sadəcə bu haqda fikirləşmirdim. Valideynlərimi dünyada hər şeydən çox sevirəm, amma bu onların hər istədiyini eləyəcəm mənasına gəlmir.
- Başa düşdüm. Mən getsəm yaxşıdır. Gec oldu. Indi deyərə sizinkilər düşərlər. (muellif LILI SH)
- Bağışla səni incitmək istəmirəm....
- Gecən xeyrə
- Xeyir apar
Zülfiyyə valideynlərimin sözündən çıxa bilmirəm desə də bəlli idi ki, Şəhriyara qarşı boş deyil. Evə gözləri dolmuş halda girməsin deyə blokda bir az gözlədi.
Az sonra hər kəs öz evinə dağılışdı. Atasının yanında Şəhriyar anasına heç nə deyə bilmirdi. Anası da bilirdi ki, Şəhriyarın susmağı xeyirə deyil. Düşündüyü də doğru olmuşdu. Evə çatar çatmaz Şəhriyarın atası qonaq otağına keçdi.
- Ana mən sənə dedim axı.. söz vermişdin.
- Nə olarki. Pis oldu bir- birinizi tanıyın. Tanımamış deyirsən istəmirəm.
- Mən tanımaq