q istəmirəm!!
- Səsini yüksəltmə
- Bağışla. Amma məni buna məcbur edirsən, mən uşaq deyiləm. özüm bilirəm necə hərəkət etmək lazımdır.
- Mənim ağıllı balam. Burda nə var ki, qəşəng qızdırda ailəsini də tanıyırıq. Ondan yaxşısını tapmayacaqsan ki.
- Nə bilirsən bəlkə tapmışam
- Nə? Qara oğlanın dərdi varmış. Bəs bunu de də. Mən nə bilim yazıq. Kimdir o bəxtəvər.
- Ana
- Yaxşı yaxşı utanma denən
- Heç kim. Heç kim yoxdur. Amma bu Zülfiyyə ilə evlənəcəm mənasına gəlmir. Istəmirəm. Həm belə elədikcə qızı da incidirəm. Məncə ikimizdə bunu istəmirik.
- Atan da razıdır bu işə
- Hə lap yaxşı hamı razıdır. Məndən başqa. Mən də ki heç. önəmli deyiləm ki nə fikirləşirəm. Kimə nə? elə?
- Dəli oğlum elə şey olar.. Biz sənin yaxşılığın üçün deyirik.
- İstəmirəm eləmə mənə yaxşılıq. Birdə bu söhbəti açma xahiş edirəm.
- Oğlum
- Ana xahiş edirəm. Bağladıq
Şəhriyar istəmədən anasına səsini yüksəltmişdi. Peşiman olmuşdu. Amma anasını könlünü alacaqdı. Bəs onun? Onun könlünü kim ovudacaq? Kim onun qəlbində yaranan müəmmalı hisslərə əncam çəkəcəkdi. Gün keçdikcə ürəyi daralırdı. Bəlkə də Elçindən xahiş etməli idi ki, Ülviyyənin yerini telefonunu onun üçün öyrənsin.
(Ülviyyə)
- Ülviyyə məzuniyyət hardan çıxdı?
- Bir az dincəlsəm yaxşı olar.
- Sən və dincəlmək? Sənə nə olub. Bu aralar çox qəmgin gəzirsən? Anangil evdə sıxışdırır evlilik üçün?
- Həm o həm..
- Həm nə?
- Heç nə.
- Ülviyyə üzülüb əldən getmisən. Nə baş verir? Axı biz yaxın idik?
- Nərgiz..Mən...mən onu düşünürəm. artıq neçə ay keçib amma o ağlımdan çıxmır. Yəqin ki, valideynlərini tanış etmək istədiyi qızla tanış olub, bəlkə də bu aylar ərzində toyu belə olub.
- Ay qız dayan... stop de. Bunu öyrənməyə nə var ki?
- Necə?
- Dayan, telefonumu ver..Elə baxma, telefonumu ver.(muellif LILI SH)
Ülviyyə heç nə anlamadan Nərgizə baxırdı. Nərgiz isə özündən əmin tərzdə telefon qulağında Ülviyyəyə göz süzdürərək gülürdü.
- Alo...Canım necəsən? Mən yaxşıyam, nə var nə yox? Toy nə vaxtdır? Ay nə