istemirem!!
- Sesini yükseltme
- Bağışla. Amma meni buna mecbur edirsen, men uşaq deyilem. özüm bilirem nece hereket etmek lazımdır.
- Menim ağıllı balam. Burda ne var ki, qeşeng qızdırda ailesini de tanıyırıq. Ondan yaxşısını tapmayacaqsan ki.
- Ne bilirsen belke tapmışam
- Ne? Qara oğlanın derdi varmış. Bes bunu de de. Men ne bilim yazıq. Kimdir o bextever.
- Ana
- Yaxşı yaxşı utanma denen
- Heç kim. Heç kim yoxdur. Amma bu Zülfiyye ile evlenecem menasına gelmir. Istemirem. Hem bele eledikce qızı da incidirem. Mence ikimizde bunu istemirik.
- Atan da razıdır bu işe
- He lap yaxşı hamı razıdır. Menden başqa. Men de ki heç. önemli deyilem ki ne fikirleşirem. Kime ne? ele?
- Deli oğlum ele şey olar.. Biz senin yaxşılığın üçün deyirik.
- İstemirem eleme mene yaxşılıq. Birde bu söhbeti açma xahiş edirem.
- Oğlum
- Ana xahiş edirem. Bağladıq
Şehriyar istemeden anasına sesini yükseltmişdi. Peşiman olmuşdu. Amma anasını könlünü alacaqdı. Bes onun? Onun könlünü kim ovudacaq? Kim onun qelbinde yaranan müemmalı hisslere encam çekecekdi. Gün keçdikce üreyi daralırdı. Belke de Elçinden xahiş etmeli idi ki, Ülviyyenin yerini telefonunu onun üçün öyrensin.
(Ülviyye)
- Ülviyye mezuniyyet hardan çıxdı?
- Bir az dincelsem yaxşı olar.
- Sen ve dincelmek? Sene ne olub. Bu aralar çox qemgin gezirsen? Anangil evde sıxışdırır evlilik üçün?
- Hem o hem..
- Hem ne?
- Heç ne.
- Ülviyye üzülüb elden getmisen. Ne baş verir? Axı biz yaxın idik?
- Nergiz..Men...men onu düşünürem. artıq neçe ay keçib amma o ağlımdan çıxmır. Yeqin ki, valideynlerini tanış etmek istediyi qızla tanış olub, belke de bu aylar erzinde toyu bele olub.
- Ay qız dayan... stop de. Bunu öyrenmeye ne var ki?
- Nece?
- Dayan, telefonumu ver..Ele baxma, telefonumu ver.(muellif LILI SH)
Ülviyye heç ne anlamadan Nergize baxırdı. Nergiz ise özünden emin terzde telefon qulağında Ülviyyeye göz süzdürerek gülürdü.
- Alo...Canım necesen? Men yaxşıyam, ne var ne yox? Toy ne vaxtdır? Ay ne yaxşı

<< 1 2 [3] 4 5 6 >>