Bir gün ALLAHÜ TƏALANIN Mələyi (Mələklərin 4 Peyğəmbərlərindən biri olan) Cəbrail ( a.s. ) Hz. Mühəmməd ( s.a.v. ) -in yanına gəlir və Cəhənnəmdən danışır Hz. Peyğəmbər ( s.a.v. ) -a. Mələk Cəbrail ( a.s. ) hər Cəhənnəm əzabından danışdıqca həm Peyğəmbərimiz Hz. Mühəmməd ( s.a.v. ) , həm də Cəbrail ( a.s. ) ağlayırlar. Hz. Peyğəmbər ( s.a.v. ) eşitdiyi Cəhənnəm əzablarına dözə bilməyib Cəbrail ( a.s. )-a "Artıq kifayətdir! Daha anlatma!" deyir. Hz. Peyğəmbər ( s.a.v. ) gözləri dolmuş halda çölə çıxır, çıxanda görür ki, səhabələri toplaşıb, deyib-gülürlər. Səhabələrdən biri lap qəhqəhə ilə gülür. Hz. Peyğəmbər ( s.a.v. ) səhabələrinə yaxınlaşıb, üzünü həmin gülən səhabəyə tutub buyurur:
-"Əgər sən Cəhənnəm əzabı haqqında mənim bildiklərimi bilsəydin, az gülüb, çox ağlayardın!".
Ey dostlar görün Cəhənnəm əzabı necə qorxunc və dözülməzdir ki, Mələk Cəbrail ( a.s. ) özü də dözməyərək Hz. Mühəmməd ( s.a.v. ) ilə birlikdə ağladı. Hz. Peyğəmbər ( s.a.v. ) buyurub:
"Cəhənnəmi iynənin dəliyi qədər bir yerdən görsəydiniz, alnınızı SƏCDƏDƏN qaldırmazdınız!".