Tesaduf yoxsa alin yazisi

5 cibölüm
Axşamın tez keçib getməsi üçün Ülviyyə bildiyi bütün duaları ard arda oxuyurdu. Şəhriyarın sevgisi onu o qədər dəli etmişdi ki, nə dua etdiyini də bilmirdi. Birdən ağlına Şəhriyarla görüşləri gəldi. Xəfifcə üzünə gülüş qondu. Bu anda kiminsə səsi onu ayıltdı. Bu Rəşad idi.
-Niyə güldün?
Ülviyyə geriyə dönüb gördü ki, Rəşad əlləri qoynunda eyvanın qappısında dayanıb.
- Məni güdürsən?
- Unutmusan bura mənim evimdir
- Yox unutmamışam, amma kənardan səssiz gəlmək öz evin olsa belə düz deyil
- Yad insanlar üçün hə.
- Başa düşmədim
Rəşad əllərini açıb Ülviyyəyə yaxınlaşdı. Əli ilə Ülviyyənin saçını qulağının ardına yığmaq istəyirdi ki, Ülviyyə cəld geri çəkilib qəzəbli baxışlarla Rəşada baxdı. Rəşad isə özünü itirmədən Ülviyyənin qulağına pıçıltı ilə “Yaxında bu evin gəlini olacaqsan ona görə dedim.”
Sözlər Ülviyyəni elə bil göyün yeddinci qatından yerə çırpdı.
- Sən nə dediyini deyəsən...
Rəşad Ülviyyəyə qulaq asmadan əlləri cibində, üzündə təbəssüm özündən razı halda otaqdan çıxdı.
Ülviyyə o qədər əsəbiləşdi ki, anasının yanına gəlib Rəşadın anası ilə söhbət etdiyini görsədə yüksək səslə. “Getmirik evə? Səhər işə gedəcəyəm tez yatmalıyam” dedi. Gülnaz və Rəşadın anası təəcüblü halda Ülviyyəyə baxdılar. Ülviyyə özünü sındırmadan sözünə davam etdi. “Mən atama deyim ki, onu gözləyirik” Gülnaz xanım pərt olmuş halda Gülyaza baxaraq. Bu aralar işləri çoxdur, gecə gündüz işləyir yorulub. Deyərək vəziyyəti düzəltməyə çalışdı. Gülyaz isə gülümsəyərək eybi yox indiki cavanlar belədir sən fikir eləmə dedi. Evə gedənə qədər Ülviyyə anasının qəzəbli baxışlarını bir neçə dəfə üzərində hiss etsə də əsəbdən, gərginlikdən vecinə də deyildi. Ana qız arasında olan gərginliyi hiss edən Ülviyyənin atası Kamal bəy qarışmamaq üçün evə girən kimi iş otağına çəkildi. Gülnaz Ülviyyəyə tərəf gəlib danışmaq istəyirdi ki Ülviyyə onun sözünü ağzında qoyub. “Çox yorğun və əsəbiyəm indi yox. Sabah.. Sabah nə qədər istəsən danlayarsan. Hə bir