də bil ki, mən o Rəşadla evlənməyəcəyəm. o soxulcan mənim bütün əsəblərimi korladı.”
- Gələcək ərin haqqında düzgün danış.
- Nə?
- Eşitdin. Biz Gülyaz xanımla danışdıq. Gələn həftə səni istəməyə gələcəklər. Oğlan evdə deyib ki, o qızdan başqası həyat yoldaşım olmayacaq
- Nə haqla? Axı
- Ülviyyə! Onsuzda bu gün məni biabır etdin. Atanla sənə verdiyimiz tərbiyəni nümayiş etdirirdin. Ayıb olsun sənə
- Ana başa düşmürsən. Onun mənimlə danışdığı tonu görsəydin
- Nəyini görüm. Mədəni ağıllı, işi gücü yerində, evin də bir tək oğlu. Bundan artıq bir qadına nə lazımdır?
- Çox şey.. inan ana bundan daha çox şey lazımdır. Hətta sənin sadaladığın o pul var dövlət iş güc ad san.. onlar heç lazım da deyil.
- Ülviyyə! Səsini yüksəltmə mənə. Bu gün ora gedən kimi Kamalla Rəşadın atası Nazim ,mən də Gülyazla danışdım. Ailə səni gəlinləri görmək üçün əldən ayaqdan gedir. Sənsə balaca uşaqlar kimi naz edirsən
- Bəs nə oldu? Bəs mən istəməsəydim vermiyəcəkdiniz? Atam özü dedi ki, əsas mənim fikrimdir.
- Narahat olma mən atana dedim ki, Ülviyyə utanır yox deməyə
- Anna buna nə haqqın var? Məni niyə öldürürsən.
- Get yat indi əsəbisən. İnan anana gələcəkdə sağol deyəcəksən mənə. Nə bilirsən gedib naxləfin birinə vurulacaqsan o da səni gözü yaşlı edəcək. Ağıllı ol.
- Yox! Yox! Yox! Ölərəm daha yaxşı
- Ülviyyə! Atan eşidəcək indi.
- Eşitsin! Məni necə məhv elədiyini qoy o da görsün.
- Sən nə danışırsan qızım nə məhv etmək?
- İnan anan sənə olan bütün inamım, güvəncim itdi. Bu evdən ağ kəfənlə çıxaram, amma Rəşada qismət olmayacağam bunu unutma.
Gülnaz Ülviyyənin bu sözünə əsəbiləşib onun üzünə bir sillə vurdu. Özü də tutduğu əməldən peşiman oldu, amma üzünü bəlli etmədən otaqdan çıxdı. Qapını bağlamadan isə, “ağlını başına yığ, atanın da mənim də adımı batırma” dedi.
Gülnaz əlinin sıxaraq mətbəxə gəldi. Ülviyyənin sözü ona illər əvvəlki özünü xatırlatdı. Tez özünü toparlayıb masa üzərini səliqəyə salmaq istədi. Hər şey yerli yerində idi, amma Gülnaz başını