ı qatmaq üçün, xatırlamamaq üçün nə iləsə başını qatmalı idi.
Ülviyyə isə ağlamırdı. Hikkəsindən özünü yerə çırpıb üsyan edirdi. Bütün gecə yatmadan otaqda o baş bu başa gedərkən telefonuna gələn zəngi və smsi görmədi. Sms yazan və zəng edən isə Şəhriyar idi.
Ülviyyənin onun smsinə cavab vermədiyini görəndə zəng etməyi qərar verdi. Zəng də cavabsız qalanda bir az ümidsizliyə qapandı. Sonra öz özünə düşündü ki, bəlkə tez yatıb və görməyib. Səhəri gözləməyə qərar verdi.
Ülviyyə isə səhərin necə gəldiyini bilmədi. Sübh çağında hazırlanıb evdən çıxmaq istəyəndə atasına rast gəldi.
- Qızım yaxşısan?
- Sabahın xeyir ata.
- Olsun, amma deyəsən sənin üçün heç də xeyirli deyil. Mənə bax görüm.
Ülkər yuxusuz qaldığı üçün bir də ağladığı üçün gözləri qan çanağına dönmüşdü.
- Niyə ağlamısan? Bu sözü demişdi ki, Gülnaz qapıda göründü. Ülviyyə anasına baxıb. – ondan soruş dedi və sağollaşıb evdən çıxdı. (Muellif Lili Sh)
- Gülnaz nə olub bu qıza?
- Heç nə.. Cavandır. Indi etiraz edir, amma öyrəşəcək zamanla.
- əminsən. Məncə biz tələsik qərar verdik. Heç nə Ülkərdən dəyərli ola bilməz
- O nə sözdür. uşaqlıq edir fikir vermə ona. Həm söz vermişik artıq. Geri dönüş ayıbdır bizim üçün
- Mənim qızım hər şeydən daha önəmlidir
- Ay kişi narahat olma 2-3 günə öyrəşəcək hər şeyə. Evin tək qızıdır deyə hər nazı ilə oynamışıq indi də ərköyünlük edir. Həm yaxşı olardı ki, qızımızı naxələfin biri aldatsın gözü yaşlı qoysun ömür boyu?
- Hə düzdür amma..
- Gəl dək səhər yeməyini verim. Narahat olma düz edirik.
Ülkər özü də fərqinə varmadan avtobusla metroya qədər gedəcəyi 30 dəqiqəlik yolu piyada getmişdi. Fikirdən beyni dağılacaqdı. Rəşadın sifəti, özündən razılığı bu qədər təsir etməmişdi nəinki anasının yad insan kimi danışması. Elə bil düşməni idi. Çalan telefon səsi onu bir anlıq fikridən yayındırdı. Əlini telefona atanda cavabsız zənglər və smsmlər gördü. Hamısı Nərgizdən idi. Üzr istəyirdi dünənkinə görə. Amma içində bir tanımadığı nömrə var idi. Həm zəng həm