i arzuladığı şəxs deyildi. “Bu nömrəyə zəng çatmır, telefon ya söndürülüb, ya da əhatə dairəsi xaricindədir” söndürdü..deyərək məyus halda yerində əyləşən Şəhriyar bir az da qəzəblənərək telefonu kənara atdı. Bu qız məni lap uşaq elədi. Özünə gəl Şəhriyar. İstəsə özü yığar. Buna bax zəng vurub sonra telefonu söndürür. Yəqin vaz keçdi.
Ülviyyə isə telefonu az qalırdı divara çırpsın.
- Vaxt tapdın sönməyə eşşək. Lənətə gələsən səni! Ayrı vaxtlar lazımsız lazımsız ötürsəne... Nə oldu indi.
Nərgiz otağa girəndə Ülviyyənin bu halını görüb daha da çaşqın halda qaldı. Ülviyyə isə Nərgizi görüb – o zəng eləmişdi. Təkrar yığdım telefonum söndü. Deyərək hıçqırdı.
- Ey niyə ağlayırsan.. gözlə.
Nərgiz telfonunu çıxardıb nömrəsini Ülviyyənin nömrəsi ilə dəyişdi.
- Al indi zəng vur.
Ülviyyə gözlərində yaş gülərək telefonu aldı və nömrəni yığmaq istəyirdi ki, yenə ağlamağa başladı.
- Indi nə oldu?
- Nömrə telefonda idi əzbər bilmirəm!!!!
- Aydaa!!! Gözlə bir dəq şirkətdə eyni markanın adaptorunu tapacağam. Gözlə..ağlama
Ülviyyə isə balaca uşaqlar kimi ayağın yerə döyüb ağlayırdı. Onun tək xilaskarı Şəhriyar idi bu saat. Nə Rəşad nə anası nə də başqa biri onu zorla istəmədiyini elətdirməyəcəkdi. (muellif Lili SH)
Nərgiz dəli kimi bütün şirkəti gəzir telefonun enerjisini doldurmaq üçün adaptoru axtarırdı. Tərs kimi ya telefonlar uymurdu ya da adaptoru gətirməmişdilər. Nərgiz hirslənib. – Bu lənətə gəlmiş şirkətdə kimdəsə....telefonu üçün adaptor var? deyə qışqırdı. Arxadan kimsə boğazını düzəldirmiş kimi qalın səslə- bağışlayın xanım. Mən də var. Verə bilərəm. Nərgiz arxaya çönmədən ağzı qulaqlarında güldü. – inan səni bu saat qucaqlayaram deyib geri dönəndə gördüyü adamı tanımadı.
– Sən kimsən?
– Belə mükafata etiraz etiraz etmərəm. kimliyimə gəldikdə isə bu lənətə gəlmiş şirkətin bir işçisi.
- Təzə gəlmisən şirkətə, lənətə gəlmiş deyirsən. Ayıb deyil sənə
- Mənə ya sizə?
Nərgiz bu sözü ilk olaraq özü dediyini xatırlayıb özünü itirmədən “mənə olar.