ə ağlamağını kəsib Nərgizə baxdı
- Hə məncə də bu yaxşı fikir olmadı deyəsən. Neynime əlimi ayağıma dolaşdırdın. Onda sakitləş. Gedək əlini üzünü yu. Sonra zəng vur.
Ülviyyə razılığını bildirib otaqdan çıxanda Nərgizin az əvvəl dəhlizdə rastlaşdığı və aparatı aldığı oğlanla rastlaşdılar. Ülviyyəni gözü yaşlı görüb təəcüblə Nərgizə baxdı.
- Nədir indi işçiləri acılayırsan?
Nərgiz çaşqın halda bir Ülviyyəyə bir də oğlana baxıb – kim mən? Deyə bildi
- Hə sən.. Qıza nə demisən belə.. Ağlamaqdan az qala ürəyi partlayacaq. Gör nə günə düşüb. Ülviyyənin isə yuxusuzluq həssaslığını üzə vurmuşdu. Oğlanın bu sözünə daha da ağlayıb otaqdan çıxdı. Nərgiz qəzəblə - Sən neynədin?
- Mən? Mən niyə? Sən elədiyini eləmisən? Qızın gözləri yerindən çıxacaq az qala.
- Dəlisən sən. Adam bir qıza “Bu nə gündədir” deyər heç.
- Mənim üstümə niyə düşürsən. Qızı o ki var ağladan sənsən. Həm ver bura aparatı sənə yaxşılıq yoxdur
- Ala başına çırp lazım deyil sənin aparatın. Axmaq!
- Nə! Axmaq! Mənə bax balaca, danışığına fikri ver
- Balaca özünsən. Verməsəm neyniyəcəksən?
- Işdən çıxmaq məsələn. Necə səslənir.
- Ha ha haaa.... sən onu özünə eşitdir. Kamran bəy neçə illik işçisini bir günlük işçiyə görə çıxarmaz ağıllı.
- Baxarıq
- Baxarıq!!
- Ver bura aparatı
- Ala.. lazım deyil heç.
Oğlan getsə də. Nərgiz onu acılaya -acılaya yerində oturdu. “Buna baxe. Necə əsəblərimi korladı. Səfeh. Harada səfeh var məni tapır.” Otağa bir anlıq sakitlik çökdü. Nərgiz sakitlik hiss edib nəyisə düz eləmədiyini düşündü. Amma nəyi tapa bilmirdi.
Ülviyyə qayıdıb gəlmişdi. Bir az daha yüngülləşmişdi. İçini çəksədə çox hiss olunmurdu. Nərgizə yaxınlaşıb - Hanı?
- Nə hanı?
- Telefon?
- Nə telefon?
- Mənim telefonum?
- Sənin telefonun?
- Nərgiz!!
- Hə ..hə...əlbəttə sənin telefonun orda zaryatkaya qoy.....yoxx... bircə bu yox... artıq nəyi düz eləmədiyini tapmışdı.
Bölümün sonu

Muellif Lili