ə yük düşür.
- Sağol Elçin. Sabah görüşərik
- Sənə də sağol
Şəhriyar yol boyu düşündü.. Bəlkə doğrudan o yığmalıdır. Özü də fərqinə varmadan gəlib onunla ilk tanış olduqları kafe yaxınlığına çatdı. Maşından düşüb kafeye getdi. İçəri girəndə o vaxt əyləşdikləri masada Ülviyyəni gördü. Hər ikisi göz- gözə gəldi. Ülviyyə cəld ayağa qalxıb ona yaxınlaşdı. İkisi də xəyal gördüyünü düşünürdü.
Şəhriyar çaşqın halda ona baxaraq -Sən?
- Sən?
- Niyə sonra zəng eləmədin?
- Bəs sən niyə gün ərzində yığmadın?
- Mən yığdım telefonunu söndürmüşdün
- Zaryatkası bitdi onda. Sonra nömrəni əzbər bilmədiyimdən yığa bilmədim.
Hər ikisi bir birinə acıqlı və eyni zamanda açıqlama verirmiş kimi görünmələrinə təəcübləndilər. Hər ikisi masa arxasında əyləşib bir xeyli susdular. Ülviyyə Şəhriyyarın baxışlarını hiss edirdi üzərində .Cəsarətini toparlayıb sözə başlamalı olduğunu bilirdi
- Haradan bildim burdayam?
- Mən..Mən bilmirdim.. bilmirəm ki, bura necə gəldim. Bəs sən? Hardan bilirdin gələcəyimi
- Mən də bilmirdim. Sadəcə ürəyim çox sıxılırdı gəldim bura.
- Niyə məhz bura? Deyərək Şəhriyar Ülviyyəyə tərəf əyildi.
- Çünki...çünki bura xoşuma gəlir.. Ülviyyənin yanaqlarını al olması Şəhriyarı güldürdü.
- Hə yaxşı.. Sən deyən olsun.
Amma Ülviyyənin gözlərindəki kədəri görəndə üzündəki təbəssüm itdi.
- Nə olub sənə. Gözlərin qıpqırmızıdır. Özü də...
- Nə?
- O işıltı..mənim tanıdığım Ülviyyənin gözlərindəki işıltı yox olub
- Ülviyyə utanaraq başını aşağı saldı. Düşündü ki, Rəşad haqqında ailəsinin onu zorla ərə verməyi haqqında desə düzgün olmaz. Şəhiyar elə başa düşəcək ki, qız özünü qiymətə mindirir. Ona görə qısaca “işlər çox idi gecə yaxşı yatmamışam dedi.” Uzun uzadı söhbət etdilər. Vur tut cəmi 3 dəfə görüşüblər, amma o qədər söhbət etdilər ki, elə bil illərin tanışları idi. Şəhriyar Ülviyyənin kirpiklərini yorğun şəkildə qalxıb endiyini gördü. Saata baxıb – gəl səni evə aparım. Biraz yat dincəl. (muellif Lili SH)
- Yox mən özüm gedərəm. narahat olma
-