Ananın yeddi qızı var idi. Bir defe ana uzaqda yaşayan oğlunun yanına getdi. Eve yalnız bir hefteden sonra qayıtdı. Ana eve girende qızlar bir-birinin dalınca onun üçün nece darıxdıqlarından danışdılar.

Birinci qız dedi: Men senin üçün günebaxan güneş şüası üçün darıxan kimi darıxırdım.

İkinci qız dedi: Men seni quru torpaq bir damcı su gözleyen kimi gözleyirdim.

Üçüncü qız dedi: Men senin üçün quş balası anası üçün ağlayan kimi ağlayırdım.

Dördüncü qız pıçıldadı: Mene sensiz arı çiçeksiz olan kimi çetin idi.

Beşinci qız: Sen menim yuxuma qızıl gülün yuxusuna bir damcı şeh giren kimi girmişdin.

Altıncı qız: Men seni albalı bağı bülbülü gözleyen kimi gözleyirdim.

Yeddinci qız ise heç ne demedi. O, ananın ayaqqabılarını çıxardı ve ayaqlarını yumaq üçün tasda su getirdi.