Tesaduf yoxsa alin yazisi

7 ci bölüm

Ülviyyə evə girəndə anası qapının yanında dayanmışdı.
- Haradasan bu vaxta qədər. Sənin iş vaxtın çoxdan bitib.
- Hava alırdım
- Bu gün niyəsə çox almısan
- Nə istəyirsən?
- Ananla düz danış
- Anam mənimlə düz danışanda danışacağam.
- Mənim sənə verdiyim tərbiyə budur?
- Dünəndən sonra məni məcbur elədin. Sənə hörmətsizlik etmək və acı danışmaq istəmirəm. İzninlə, sayəndə gecə də yatmamışam indi də başım çatlayır. Yatacağam.
- Rəşadgil gələn həftə gəlirlər.
- Gəlsinlər, nə də olsa sizə yaxındırlar, mənim yas mərasimimdə iştirak edərlər.
- Ülviyyə!!!
- Gecən xeyrə
Gülnaz qızının tərsliyinə bələd idi. Ona bu xasiyyət özündən keçmişdi. Bilirdi ki, o canına qıymaz, amma yenə də içinə ürpərti düşmüşdü. Varı yoxu göz bəbəyi qızının incidirdi. Amma düşünürdü ki, bu gün sadəcə müvəqqəti onu incidir, başqa biri isə onu ömürlük incidə bilər. Özünün qəlbindəki yarası keçməmişdi. Əgər bu tərslikdə adam, bu qədər ili hər şeyi olduğu kimi xatırlayırdısa Ülviyyə də elə olacaqdı. Gözləri doldu yenə. Ağlamaq ən son istədiyi şey idi. Özünü toparlayaraq Ülviyənin otağının qapısının ağzına yaxınlaşdı. Qapını açıb açmamaqda tərəddüd etdi. Bəlkə də tələsirdi. Dodağını dişləyib əlini qapıdan çəkdi. Gedib telefonu tez götürərək tələsik nömrə yığdı.
- Alo Gülyaz...Necəsən? Gülyaz bizim bir az işlərimiz düz gətirmədi, Kamalın səfəri çıxdı gələn həftəyə... təxirə salsaq ayıb olmaz sizə.... Hə nə bilim...arada onun belə işləri çıxır. Hərbiçidirdə hara desələr ora gedir. ...Çox sağol..yaxşı oldu mən sizə münasib vaxtı xəbər edərəm... oldu.. Sağol...
Telefonu qoyub bir başa Ülviyyənin otağına keçdi. Ülviyyə əlində telefon yuxulamışdı. Sakitcə bir müddətlik ona baxdı. Bilmirdi neynəsin. Qorxurdu, çox qorxurdu ki, onu incidərlər. Bütün ömrünü yalnız ona həsr etmişdi. Hər an düşünmək ki, kimsə onun qəlbini qıracaq dəli olurdu. Hikkəsi daha da baş qaldırır “Yox, Rəşad ən yaxşı namizəddir” deyirdi Əlindən telefonu alıb kənara qoydu.