z xala. Bilirəm bu vaxtı gəlməyim qəribədir, amma Ülviyyə ilə danışdıq ki, işə birlikdə gedəcəyik.
Gülnaz ağzını açıb söz demək istəyirdi ki, Nərgiz yanından işıq sürəti ilə danışa danışa Ülviyyənin otağına keçdi. Qapıda dayanan Gülnaz hələ də heç nə anlamayaraq “biriniz də ağıllı olardınız da nolardı” dedi. Nərgiz isə bu sözləri eşitmədi çünki otaqda idi artıq. Və yatağa tullanaraq Ülviyyənin yaxasından yapışdı.
- İfritə mənə niyə indi deyirsən görüşdüyünüzü. Necə oldu? Nə dedi? Həyəcanlandın? Harada görüşdünüz? Bir bir cavab ver. Yoxsa üzərində oturaram nəfəsin kəsilər.
- Of Nərgiz.. imkan ver, nəfəs al. Ülviyyə dünənki görüşləri barədə danışdı. Nərgiz gözlərində işıltı ilə dinləyirdi. Dostunun sevilməsinə və sevməsinə şad idi, amma həm də qorxurdu.
- Ülviyyə , tez bağlanma. Hələ gör tanı.
- Bağlanma? Məncə bu sözü demək üçün artıq gecdir.
- Gör neçə aydır onun barəsində dayanmadan düşünürəm.
- Başa düşürəm, amma yenə də ehtiyyatlı ol.
Nərgizin niyə belə dediyini çox gözəl başa düşürdü. Nə də olsa yaralanmışdı. Və atdığı hər addımda artıq özündən asılı olmadan daha da ehtiyyatlı hərəkət edirdi.
- Canım....Sən necəsən? Neçə vaxtdır baş beynini aparıram, amma maraqlanmadım ki, sənin halın necədir? Narahat etmir daha..
- Dünən gecə gəlmişdi yenə.
- Nə? Necə?
Nərgiz də baş verənləri bir bir Ülviyyəyə danışdı. İki dost bir neçə dəqiqəlik susdular.
- Nərgiz sən onu hələ də sevirsən?
- Bilmirəm. Ona nifrətim də yoxdur artıq.
- Bəlkə onu unutmaq üçün artıq Etibara hə deyəsən.
- Birini unutmaq üçün başqa birinə sığınmaq alçaqlıq olar. Amma digər tərəfdən də inanmıram ki, kiməsə bundan sonra öz xoşluğumla hə deyəm.
- Elə demə. Nərgiz... Nərgiz mənə bax..belə danışma.. Sən sevəcəksən.. bir gün mütləq sevəcəksən.
Nərgiz gözləri dolmuş vəziyyətdə Ülviyyəyə baxaraq gülümsədi. Elə pisidə odur ki, mən hələ də sevirəm.
Həmin səhər əyləncə ilə başlasa da qəmgin notlara köklənmişdi. Hər iki rəfiqə susqun halda iş otaqlarında oturmuşdular. Nərgizi