Yaponiyada zəlzələdən sonra
xilasedicilər gənc bir
qadının evinə girə bilsələr də qadının meyidini çıxara
bilmirdilər.Çatların arasından meyidi
görsələr də
dağıntıları təmizləyib ora keçmək
mümkün olmurdu.
Onun qəribə duruşu vardı,sanki dizi üstə allaha
yalvarırmış kimi çökmüşdü, əlində də
sanki nəsə
tutmuşdu. Uçmuş ev qadının kürəyini
zədələmişdi.
Xilasedicilərin başçısı əlini yarıqdan salıb qadının
bədəninə toxundu. O hələ də ümid
edirdi ki qadın
bəlkə sağdır. Amma buza dönmüş
bədən başqa fikir
yaradırdı. Komanda qadının öldyünü görüb evi tərk
etdi, qonşu evdəkiləri xilas etmək
lazım idi. Amma nə
isə komandanın başçısını o evə tərəf
çəkirdi. O
uzaqlaşa bilmədi, yenidən qayıtdı, dizi üstə çöküb
başını güclə yarıqdan içəri saldı, göz
gəzdirdi. Birdən
o həyəcandan qışqırdı: Burda uşaq
var!
Bütün komanda geri qayıtdı, qadının meyidinin
ətrafını təmizlədirlər. Gördüklərini ifadə
etməyə heç
kim söz tapmırdı. Qadın dizi üstə
çöküb qabağa
əyilmişdi,onun altında isə odeyala bükülmüş 3-4 aylıq
oğlan uşağı vardı. Belə görünürdü ki
qadın uşağını
xilas etmək üçün özünü qurban
vermişdi. Ev uçanda o
bədəni ilə oğlunu qorumuşdu. Uşaq sakitcə yatırdı.
Həkim uşağa baxmaq üçün odeyalı
açanda orda
telefonun olduğunu gördü.Telefonun
ekranında
yazılmışdı: ”Əgər sağ qalsan heç vaxt unutma, mən
səni sevirəm”
Telefon əldən ələ keçdi. Oxuyan hər
kəs ağlayırdı:
Sağ qalsan heç vaxt unutma, mən səni
sevirəm! Anaların sevgisi belə olur...