oldun?
-Hec..hec ne demedi. Men..
. -Ulviyye!
-eve getsem yaxsi olar. Eve cagirir. Basqa bir sey yoxdu
Şəhriyar başı ilə təsdiqləsə də Ülviyyənin nəsə gizlətdiyini anlamışdı. Nə də olsa uşaq deyildi. Yol boyu Ülviyyənin susması, fikirli olması isə onu daha da şübhələndirdi. Özündən asılı olmadan – Ananın zənginə belə olmarsan, düzünü denən kim idi.. Kimdir səni narahat edən. Dedi.
Ülvyyə çaşqın vəziyyətdə Şəhriyara baxaraq. – dedim axı heç kim. Sadəcə evə çağırdı narahat oldum. Ülviyyə yalan danışdıqca qızarırdı deyə şəhriyar lap hirsləndi.
- Yaxşı deyib düz yola baxraq maşını sürməyə davam elədi.
Ülviyyə bilmirdi neynəsin. Şəhriyara deməməyi yaxşı deyildi bilirdi, amma neynəyə bilərdi ki. Yol boyu hər ikisi susdular. Evə çatanda isə Ülviyyə cəld sağollaşıb evə tələsdi. Şəhriyara daha da yalan deməmək üçün onun yanından qaçırdı. Şəhriyar Ülviyyənin bu halına pis olsa da yenə də heç nə demədən yola düşdü. Amma bütün günü ağlında Ülviyyənin rəfdarının düşünrdü. Ağlından bir şey keçirdi, amma bunu özünə və Ülviyyəyə yaraşdırmırdı.
- Axı mən qızı sadəcə yaxından 2 həftədir tanıyıram. Bu şübhəmin olması normal deyil.. Yoxx... yoxx.. normal deyil. Mən ona güvənməyəcəyəm kimə güvənəcəyəm bəs? Offf Ülviyyə off... Nəyi gizlədirsən? Niyə yalan deyirsən? Bunu bilməsəm mən rahat olmayacağam. Şəhriyar otaqda var gəl edərkən Ülviyyə anası ilə yendən Rəşad üstündə dava edirdilər.
- Ana sənə demədim ki, mən Rəşadı istəmirəm. Hansı dövr yaşayırıq ki, sən mənim üçün ər seçəsən.
- Ananla düzgün tonda danış.. Yox elə qoyacaqdım öz başına seçəsən. Mən səni böyüdüb boşa başa çatdırmamışam ki, naxələfin biri gəlib sənin həyatını alt üst etsin.
- Ana, qurban olum. Niyə belə edirsən. Həm...həm...mən... Ülviyyə Şəhriyar barəsində demək istədi, amma Şəhriyardan heç bir addım görməmiş bunu etməyin doğru olmadığın düşündü. Bir anlıq düşüncələrə daldığını görən anası – Kimsə var? Deyə soruşaraq Ülviyyəni utandırdı. Onun qızarmağından başa düşdü ki, həyatında kimsə var.