n belə edəndən sonra işçilər neyləsin... Nc nc nc
- Nərgiz həqiqətən gördüyün kimi deyil.
Kənan özündən asılı olmadan ona açıqlama verirdi. Sanki Nərgizin onu yalnış anlamasını, gördüklərini səhv başa düşməsini istəmirdi... Sanki yox... Doğrudan istəmirdi.
- İstəmirəm mənim haqqımda yalnış fikirləşəsən.
Özünü inandırmağa çalışarkən ağzından çıxan bu söz hər ikisini bir anlıq duruxdurdu. Nərgiz ona diqqətlə baxdı. Kənan isə özünü itirmişdi. Elə bil Nərgizin qarşısında 3 yaşlı günhakar uşaq idi. Nərgiz gözlərini qıyaraq – deyirəm axı.... sən... sən.. mən başa düşdüm niyə belə edirsən. Niyə özünü mənim qarşımda belə müdafiə edirsən.
Kənana udqunaraq – nəyi başa düşdün?
- Mən bildim...ay səni... demək belə.
- Nərgiz nəyi başa düşdün?
Kənan artıq əlini atıb qalstukunun bağını açrdı. Tər basmışdı onu.. – Nərgiz mən, mən bilmirəm.. Mən sadəcə.. mən.
- Nə mən mən salmısan... Denən ki, qorxuram, etiraf edə bilmirəm olsun bitsin.
- Yox qorxu deyil.. Mən də bilmirəm bu nədir.. Sən.. səni
- Yaxşı yaxşı... özündən getdin ki... qorxma bu dəfəlik atana demərəm.
- Nə? atam? Atamın bura nə dəxli?
- Necə yəni? Bayaqdan tər tökürsən, qıvranırsan ki, atana demiyim. Mən başa düşdüm o saatca..Yaxşı bu dəfə demiyəcəyəm, amma bil ki, bu sənə baha başa gələcək.
Bic bic gülərək əllərini ovuşdurub otaqdan çıxdı.. Kənan isə hələ də şok vəziyyətində onun arxasınca baxaraq.. – nə ata? Nə qorxmaq? Qız, sən mənə neynirsən? Yox.. bircə bu yox.. bircə O yox. Kim olur olsun, amma o yox.. bu dəlinin nəyindən... susdu. Kənan sözünün tamamını gətirmədi çünki özü də anlamdı ki, indi baş verənlər nə demək idi. Tez otağına qayıtdı Salma hələ də otaqda idi. Acıqlı -acıqlı ona baxırdı.
– Kənan bəy
- Səlminə xanım.. zəhmət olmasa işinizin başına dönün.
- Amma Kənan bəy. əlimdəki sənədlərə baxacaqdıq. O Nərgiz hər şeyi korlamaqda qoçaqdır. Heç təccüblənmirəm ki, nişanlısının onu atmağına.
- Kənan əvvəlcə Salmanın dediklərinə acıqlı baxış atsa da. Maraq onu bürümüşdü.
-