Rəşad idi.
- Rəşad, sən burada neynirsən?
- Sənə də salam. Gəldim səni ziyarət edəm
- Çox nahaq. Xahiş etməmişdim
- Mən xahişsiz də sənin huzuruna gələrəm. Bu sözlərə əsəbiləşən Ülviyyə Rəşadın düz qarşısında dayanıb.
- - bax Rəşad mənim sevdiyim biri var və mən bütün gələcəyimi onunla qurmağı planlaşdırıram. İstəmədiyimi başdan bilirsən.
- Yalan danışmaq sənə heç yaraşmır. Bu sözü deyərkən Ülviyyəyə tərəf əyilib onun burnuna çırtma vurur. Bu anda kənardan qalın bir səs hər ikisinin diqqətini özünə çəkir.
- Narahat etmədim!
- Şəhriyar!
Ülviyyə Şəhriyara Şəhriyar Rəşada Rəşad isə təbii ki ülviyyəyə baxırdı. Bu üçlü baxışmanı kənardan seyr edən bir nəfərdə var idi. Nərgiz.
- Bircə bu çatmırdı.. gəldim Ülviyyə! Nərgiz əlindəki stəkanı qoyub qapını açaraq sürətlə otaqdan çıxacaqdı ki, sərt bir şeyə dəyib yerə yıxılır, tarazlığını itirdiyindən başı qapının dəstəyinə dəyir. Kənana dəydiyindən o da öz tarazlığını az qala itirəcəkdi. Nərgizin boş boş baxdığın başının qanadığını və Nərgizin özündə olmadığın görən Kənan təlaşlı halda – nərgiz, Nərgiz yaxşısan deyə soruşurdu. Nərgiz isə Kənana baxaraq üzündə bir təbəssümlə gözlərini yumur.
Bölüm sonu

Muellif Lili