ortasinda dayanan masina siqnallayanlar, yol ile qacan Ülviyyeni vurmamaq ücun basilan eyleclerden cixan sesler bir birine qarisdi. Sehriyar masini yoldaca qoyub Ülviyyenin arxası ile qacir. onu qolundan tutub maşina teref aparir. - burax meni! getmiyeceyem burax!
-Sesinin tonunu azalt ve kec masina. Sehriyar sakit, amma ele qezebli sesle demisdi ki, Ülviyye sesini udmus masina oturmusdu.
Maşını sürətlə sürən Şəhriyar bir əli ilə Ülviyyənin qolunu sıxmışdı.
- Burax incidirsən. Burax dedim.
Şəhriyar maşını yolun kənarına verib birdən əyləcə basdı.
- Bəs sən? Sən də mənim canımı incidirsən. bunu neyniyək?
- Sən mənə inanmırsansa deyəcəyim bir şey yoxdur.
Şəhriyar əlini rola vurub – Ülviyyə məni dəli eləmə. o kimdir, axı nə ixtiyarla sənə toxunur. Sənə toxunmağa qıymadığım halda o ərklə sənin burnuna çırtma vurur. Nərgiz həmin anda köməyə möhtac olmasaydı onun o əlini çoxdan sındırmışdım.
- Şəhriyar qışqırma!
- Qışqırmıram!
Şəhriyar qışqırmıram desə də bağırtısı qulaq batırırdı. Birdən hər ikisi də susdu.
- Ülviyyə, sən başa düşmürsən
- …
- Anlamırsan ki, onu orada görəndə sənin qarşında elə qürrələnib dayanmağını görəndə qısqanclıqdan dəli oldum. Hə mən qısqandım. İstəmirəm kimsə sənə mənim baxdığım kimi baxsın. Bu mümkün deyil onsuzda, amma yenə də istəmirəm.
Ülviyyə artıq dözməyib ağlayırdı. Bir az susduqdan sonar olanları Şəhriyara danışdı. Şəhriyar onun gözünü silə silə
- Ağlama.. mən hər şeyi yerinə qoyacağam.
- Necə?
- Gedib Rəşadı öldürərəm.
- Şəhriyar!
- Yaxşı yaxşı zarafat elədim ki, üzün gülsün.
- Heç uğurlu zarafat olmadı.
Şəhriyar düz Ülviyyənin gözlərinə baxırdı. Əli ilə yanağındakı yaşı silib
- axırıncı dəfə olsun ki, özünü maşının altına atırsan . Mən istəmirəm ki, mənim övladlarımın anası axmaqlığı üzündən şikəst olsun.
Ülviyyə həm gülüş həm göz yaşı içində başını onun çiyninə qoydu. Şəhriyarsa onu bərk bərk qucaqladı. Gün beləcə bitmişdi. Amma yeni gün təbii ki yenə də özü ilə yeniliklər gətirəcəkdi.