.
Ülviyyənin anası Nərgizdən xəbərdar olduğu üçün qızının xəstəxanada olduğuna görə gecikdiyini bilirdi. Odur ki qızına zəng vurmurdu. Ülviyyə içəri girəndə isə onun qızarmış gözlərini görüb təlaşlandı.
- Nə oldu? Nərgizə nəsə olub? Dedin axı yaxşıdır
- Yaxşıdır narahat olma.
- Bəs sənin niyə ağlayırsan.
- Ağlamıram. Nərgizə görə qorxmuşdum.
- Mənə bax Ülviyyə, gözümə bax. Nə olub.
- Heç nə. Dedim axı Nərgizə görə qorxdum.
- Yaxşı.. onda de görüm Rəşadın bu gün qarşılaşdığı oğlan kim idi?
Ülviyyə gözlərini yumub dərindən nəfəs aldı.
- Yeməyib içməyib o saatca çatdırıb.
- Mövzumuz o deyil.
- Şəhriyar idi.
- Şəhriyar?
- Hə Şəhriyar. Mənim gələcəkdə ailə quracağım yeganə insan.
- O yeganə insane səni bu gün evə gözü yaşlı göndərirsə kim bilir sabah…
- Ana xahiş edirəm.. mənim ağlamağımın tək səbibi sənsən. Sənin məni zorla istəmədiyim birinə ərə verməyindir. O istəmədiyimin gəlib məni Şəhriyarın yanında pis vəziyyətdə qoymağıdır. Yetər artıq. Uşaq deyiləm.
Gülnaz xanım heç nə demədən uzun uzun qızına baxdı. Sonra başını aşağı salıb, istəməsədə sakit tonla danışdı. – Yaxşı..Adını soyadını de araşdıraq görək kimlərdəndir.
Bölümün sonu

muellif Lili