ı düşündü. Evə gəldiyində başa düşdü ki, qonaqları var, otağa boylananda isə heç də arzulamadığı şəxsləri gördü. Bu Zülfiyyənin ailəsi idi. Zülfiyyə nə əcəbsə yox idi. Buna sevinirdi ki, salamlaşıb otaqdan çıxar mətbəxtdən əlində çay dolu məcməyi ilə gələn Zülfiyyəni gördü. Zülfiyyə onu qarşısında görən ki, əlləri əsdi. Stəkanların səs salmasından bu açıq aydın hiss olunurdu. Şəhriyar heç nə demədən başı ilə salamlaşıb otağına keçdi. Ardınca içəri girən anası – yaxşı deyil. Gəl qonaqların yanında əyləş deməsi ilə Şəhriyarın əlindəki telefonu yerə atmağı bir oldu. – Mən belə başa düşdüm ki, dediyindən əl çəkməyəcəksən. Hə ana?
- Oğlum qonaq gəliblər. Neyniyək qovaq evimizdən?
- Qovma, amma çağırmada.
- Aaa mənim nə günahım. Özləri gəliblər. Ayıbdır sənə yaraşmaz. Gəl otağa. Heç olmasa bir az otur.
- Mən çıxıram. Deyərsən işləri var. Həm gəlmişdim deyəm ki, mənim üçün elçi getməyə hazırlaş. Amma Zülfiyyə deyil bu qız biləsən.
- Nə?
Şəhriyar sözünü deyib otaqdan çıxanda bir daha qonaq otağına boylanaraq qonaqlarla sağollaşıb işim çıxdı deyib evdən gedir. Gəlib maşınına əyləşəndə isə əlinə telefonu alıb Ülviyyəni yığır.
Ülviyyə anasının yola gəldiyinə rahatlayıb artıq xoşbəxt günlərini yaşayır, Şəhriyarla toylarının gününü xəyal edirdi. Evin içində gülüş dolu gəzməsi anasının da gözündən qaçmırdı. Rahatlaşmışdı bu müddətdə də. İstədiyi nəydi. Gözünün ağı qarası bir qızının xoşbəxt olması. Ailəni soruşdurmaq üçün Ülviyyənin atasında demişdi. O da maraqlanıb hər şeyin qaydasında olduğunu, ailənin haqqında hamının müsbət şeylr danışdığının hörmətli izzətli kəslər olduğun öyrənmiş o da rahatalnmışdı. Ülviyyə atasının bu işdən xəbərdar olmasını bilmirdi. Ülviyyə ümumiyyətlə bu aralar xoşbəxtlikdən göylərdə uçurdu. ətrafında olanlardan xəbərsiz olurdu.
Şəhriyarın zənginə gülərüzlə cavablandırdığı səsindən bəlli idi.
- Alo, Şəhriyar
- Ay can..Sən hər dəfə adımı çəkəndə düşünürəm ki, mən bu yaşıma qədər bu adı başqalarının dilindən necə eşitməyə razı