olmuşam. Ülviyyəm
- Sənsə mənim adımı deyəndə.
- Elə.. Bəs sosnundakı m hərfi necə?
- Hə elə o da.
- O da nə?
- Dediyindən.
- Hm..nə demişəm.
- Eee Şəhriyar bəsdir.. bildin özün
Şəhriyar qəh qəhə ataraq Ülviyyəni daha da utandırdı.
- Evdəkilərə denən münasib vaxt desinlər.
- Nəyə?
- Səni qaçırtmağa
- Nə?
- Of Ülviyyə.. Sən belə deyildin axdı. Hər şeyi havada tuturdun.
- Məndə ağıl qoymusan ki
Şəhriyar Ülviyyənin bu sözünə “Canımsan!” dedi.
Ülviyyə özü edə bilmədən haradan cəsarətləndiyini düşündü və utandı.
- Elə Sən də mən də ağıl qoymamısan narahat olma.
Hər ikisib bu sözə gülüşdülər.
Nərgiz isə evə qayıdanda yolda Vüsala rastladı. Daha doğrusu Vüsal elə onu gözləyirdi. Nərgizin yaddaşının hələ düzəlmədiyini düşünən Vüsal qollarını açaraq – Həyatımın mənası deyib Nərgizə doğru irəlilədi. Təbii ki, üzünə aldığı sərt sillə ilə də qoollarını yummuş oldu.
- Alçaq.
- Demək yenidən xatırladın. Nərgiz.
- Sus!! Bu gün sənə bir daha nifrət elədim. Bir daha qəlbimi qırdın. Amma buna imkan verməyəcəyəm artıq. Çıx həyatımdan.. Səni öldürməmiş çıx.
- Mən səni sevirəm
- Alma o kəlməni ağzına. Mundarlama
- Ağzının danışığını bil. Deyib nərgizə əl qaldıracaqdı ki, kimsə onun qolunu tutdu. Bu Kənan idi. Nərgiz sual dolu baxışlarla ona baxarkən Kənan Vüsalın qolunu burub – bir də buna cəhd etsən qollarını sınmış bil. Vüsal Nərgizə baxaraq. Sevgilin qoçulanır deyəsən.. amma bilmir ki, sən mənə aidsən. Nərgiz gözləri bərəlmiş halda hər ikisinə baxır. Gözləri dolurdu.
- Sən nə cürətlə mənim haqqımda belə danışırsan alçaq.
- Nədir nə tez unutdun.
Vüsal qəsdən belə deyirdi ki, Kənan Nərgizdən uzaq dayansın. O elə bilirdi ki, kənan onun sevgilisidr. Bu sözə ilk əvvəl duruxan Kənan onun qolunu daha bərk sıxaraq üzünə bir yumuruq da vurdu. Yerə yıxılan Vüsala bir təpikdə Nərgiz vurub – şərəfsiz deyərək evinə qalxdı. Kənanın aşağıda qalmasını artıq düşünmək istəmirdi. Yad bir kişinin yqanında alçaldılmışdı. Onun vecinə deyildi kənan nə düşünəcək.