Ülviyyem
- Sense menim adımı deyende.
- Ele.. Bes sosnundakı m herfi nece?
- He ele o da.
- O da ne?
- Dediyinden.
- Hm..ne demişem.
- Eee Şehriyar besdir.. bildin özün
Şehriyar qeh qehe ataraq Ülviyyeni daha da utandırdı.
- Evdekilere denen münasib vaxt desinler.
- Neye?
- Seni qaçırtmağa
- Ne?
- Of Ülviyye.. Sen bele deyildin axdı. Her şeyi havada tuturdun.
- Mende ağıl qoymusan ki
Şehriyar Ülviyyenin bu sözüne “Canımsan!” dedi.
Ülviyye özü ede bilmeden haradan cesaretlendiyini düşündü ve utandı.
- Ele Sen de men de ağıl qoymamısan narahat olma.
Her ikisib bu söze gülüşdüler.
Nergiz ise eve qayıdanda yolda Vüsala rastladı. Daha doğrusu Vüsal ele onu gözleyirdi. Nergizin yaddaşının hele düzelmediyini düşünen Vüsal qollarını açaraq – Heyatımın menası deyib Nergize doğru ireliledi. Tebii ki, üzüne aldığı sert sille ile de qoollarını yummuş oldu.
- Alçaq.
- Demek yeniden xatırladın. Nergiz.
- Sus!! Bu gün sene bir daha nifret eledim. Bir daha qelbimi qırdın. Amma buna imkan vermeyeceyem artıq. Çıx heyatımdan.. Seni öldürmemiş çıx.
- Men seni sevirem
- Alma o kelmeni ağzına. Mundarlama
- Ağzının danışığını bil. Deyib nergize el qaldıracaqdı ki, kimse onun qolunu tutdu. Bu Kenan idi. Nergiz sual dolu baxışlarla ona baxarken Kenan Vüsalın qolunu burub – bir de buna cehd etsen qollarını sınmış bil. Vüsal Nergize baxaraq. Sevgilin qoçulanır deyesen.. amma bilmir ki, sen mene aidsen. Nergiz gözleri berelmiş halda her ikisine baxır. Gözleri dolurdu.
- Sen ne cüretle menim haqqımda bele danışırsan alçaq.
- Nedir ne tez unutdun.
Vüsal qesden bele deyirdi ki, Kenan Nergizden uzaq dayansın. O ele bilirdi ki, kenan onun sevgilisidr. Bu söze ilk evvel duruxan Kenan onun qolunu daha berk sıxaraq üzüne bir yumuruq da vurdu. Yere yıxılan Vüsala bir tepikde Nergiz vurub – şerefsiz deyerek evine qalxdı. Kenanın aşağıda qalmasını artıq düşünmek istemirdi. Yad bir kişinin yqanında alçaldılmışdı. Onun vecine deyildi kenan ne düşünecek. Amma yene

<< 1 2 3 [4] 5 >>

_charli [OFF] (04.03.2014 / 02:00)