Niyə elə yalvardı? Niyə elə dedi? Niyə ayrılmağımı istəyir?
- Bəlkə sən onunla bacı qardaşsan
- Ay qız səfehləmə
- Neynim elə ciddi sifət almısan ki, istədim bir az zarafat edim. Ülviyyə
- Hmmm
- Bəlkə Şəhriyarın anasıdır
Ülviyyə başını qaldırıb Nərgizə baxdı. – Mənim də ilk ağlıma gələn o idi, amma elə olsa Şəhriyara istəmədiyin deyər mənə niyə gəlib deyir ki.
- Bəlkə özünü oğlunun yanında pis eləmək istəmir.
- Bilmirəm Nərgiz bilmirəm. Inan beynim donub.
- Şəhriyara demisən?
- Yox. Səncə deyim.
- Nə bilim seçim sənindir. Amma əgər anası idisə o zaman səni istəmir demək. Bu pis oldu. Şəhriyar ana sözünə qulaq assaydı anası ona deyərdi. Demək ki, öz bildiyini edəcək. Sən neynəyəcəksən?
- Nərgiz dayan stop de. Yenə düzdün qoşdun.
- Niyə ki bu da ehtimaldırda. Birdən istəmədi anası.
- Mənim anam kimi tərs biri yola gəlibsə inanmıram ki, kimsə etriaz edə artıq. Görək də üzə çıxacaq da axır əvvəl kimliyi. Sən neynirsən? Vüsal narahat eləmir ta?
- Yox. O gedən gedib. Bilmirəm ona nə deyibsə Kənan o gündən görmürəm, zəng də eləmir
- Darıxırsan?
- Yoxee.. Allah vurmuşdu onu. Get gedə içimdə sadəcə ona qarşı boşluq qalır.
- Bu ki yaxşıdır. Mən qorxurdum ki, unuda bilməyəcəksən
- Unutmaq mümkündür ki? Sadəcə zamanla alışırsan və gələcəyinə baxırsan
- Hmm...gələcəyinə kimlə baxırsan.
- Nə?
- Nə nə? Deyirəm gələcəyinə kimlə baxırsan? Ya da baxmağı düşünürsən.
- Əşi yoxee Etibar mənlik deyil
- Ay qız Etibar nədir. Mən Etibar dedim. Burnunun önündəkini görürsən?
- Kimi? Mustafanı.. hiiii o haradan çıxdı
- Məncə də o haradan çıxdı. Musatafa nədir. Səfehsən sən. Kənanı nəzərdə tuturam.
- Nəəə!? Dəlisən sən?! Başın xarab olub Şəhriyarın eşqindən. Yox daha nələr. O da Vüsalın tayıdır.
- Yox orada dayan. Vüsalnan onu bir tutma. Uşaq yazıq dəridən qabıqdan çıxdı ki, səndən üzr istəsin hər dəfə də tərslədin. Sən onun xəstəxanadakı hallarını görsəydin. Elə bil doğması var idi içəridə
- Xatırladım ki, məni iki dəfə öldürməyə cəhd edib.
- Axı