z Kənanın bu tonuna diksinib cəld otaqdan çıxdı. Yusif isə o yanından keçəndə - demək Nərgizmiş..bu daha ççox yaraşır atan anan bilirdə..
Nərgiz artıq gülümsəmədən və reaksiya vermədən otaqdan çıxdı.
- Nəsə lazımdır Yusif?
- Nə olub niyə hirslənmisən.
Kənan bu suala duruxdu. Doğrudan da niyə hirslənmişdi ki...amma bir bəhnə uydurmalı həm də Yusifi Nərgizdən uzaq tutmalı idi..—şeyy.. Nərgiz əsəbiləşdirdi. Dünən yenə nişanlısı gəlib onunla işləyən oğlanı necə döyübsə..inan görsən qorxardın.
- Doğrudan..
- Hə.. demişdim axı xəstə nişanlısı var.
- Bu qız onunnla necə birlikdə ola bilir
- Çox sevir onu. Indicə onu deyirdi mənə. Dəhşətli dərəcədə sevir. O dərəcə ki, gözü başqasını görümr
Kənan ömründə ilk dəfə idi ki, bu qədər yalanı ard arda uydururdu.
- Heyf, mənim bəxtimə ancaq elə qızlar ya evli olur ya nişanlı ya da rəhmətə getmiş. Özü bu sözünə ürəkdən güldü, Kənan isə yalandan gülümsənərək artıq Yusifi işə götürdüyünə peşiman olurdu.
Ülviyyənin anası Gülnaz xanım artıq elçilər bu gün gələr sabah gələr adı ilə hər gün evi dərindən təmizləyir kim haradasa oturmaq istəsə - yavaş ol dağıtma qonaq gələ bilər deyirdi. Görünür ki, qızının xoşbəxtliyini görüb artıq etriaz etməyəcəkdi. Ülviyyənin atsı Kamal bəy içəri daxil olarkən. Gelnazı yenə evi yığışdıran görüb – Bəsdir də, bu evi nə qədər təmizləyərlər.
- Neyim gəlib desinlər nə pinti anası var. Qızı da ointidir yəqin. Eşitməmisən deyiblər anasına bax qızını al.
- Səni görən olsa evinə baxmadan qızını alaralar.
- Bu kompliment idi indi yoxsa nə.
- Ehh Gülnaz.. illər məni qocaldır amma səndən zərrə qədər heç nə almır. Ülviyyənin indiki halının görəndə ilk dəfə səni grdüyüm gün yadıma düşür.
Gülnazın ən az istədiyi şey keçmişi xatırlmaq idi.
- Mən sənə çay gətirim deyib cəld otaqdan çıxır.
Kamal bəy isə üzünə qonan kədərlə başını bulayıb. -İllər keçib axı.. illər.. deyə öz özünə danışmağa başlamışdı.
Şəhriyar Ülviyyənin narahatlığını gördükcə özü də narahat olurdu. Axı vəd vermişdi ona