demişdi ki, Ülviyyəni tez bir zamana özünə istəyəcək. Ülviyyə əslində onun yanına gələn qadına görə pis olmuşdu naraatlığı ondan idi, amma Şəhriyar bunu özü ilə əlaqələndirirdi. – Ülviyyə inan mənə, bu məsələi tez br zamanda həll edəcəyəm
- Hansı məsələni?
- Elçiliyi deyirəm
- əlbəttə inanıram. Narahat olma. Əsas odur ki, valideynlərimiz razıdır. Ülviyyə bu sözü deyərək Şəhriyara baxırdı. Bəlkə nəsə hiss edər, bəlkə onun valideynlərinin istəmədiyini deyər. Şəhriyarsa onun üzünü əlləri arasına alıb - əlbəttə ki. Bir birini uzun uzun gözlərini içinə baxanda Şəhriyar onu öpmək istədi. Ülviyyə isə cəld çəkilib utanaraq – mən gedim deyib maşından düşüb qaçdı. Şəhriyar onun bu hallına gülərək- onsuzda axır əvvəl mənim olacaqsan hara qaçacaqsan ki deyib güldü. Evə gələndə isə anasını divanda əyləşən görüb yaxınlşamaq istədi. Yaxınlşanda kimləsə telefon danışığıını eşitdi.
- Narahat olmayın bir az işləri var, bitirən kimi gələcəyəik...həəə.. əlbəttə istəyir. Oğlum mənim sözümdən çıxmaz. Yox. Yox.. o nə sözdür... Yaxşı gəlinimə salam de, öp əvəzimə. Inşallah tezliklə evimdə görərəm. Yaxşı sağol..gedim axşama yemək hazırlayım. Sağol.
- Ana.
- Şəhriyar... burdaydın? Nə vaxt gəlmisən? Mən yeməyi qoyum.
- Dayan! Sən Ülviyyəgilə zəng vurmşdun. Ana çox sağol.. bilirdim ki, bu işi uzatmayacaqsan.
- Oğlum mən. Yox.. Ülviyyə deyildi
- Necə yəni? Bəs kim?
- Ana səninləyəm kimə deyirdin gəlinim?
- Mən
- Nə mən ana nə mən? Məndən xəbərsiz mənə elçi gedirsən?
- Oğlum bax, ağıllı balam o qızla sənin evliliyin
- Nə bax? Nə bax!? Mən heç nə bilmirəm. Ya sabah elçiliyə gedirsiniz ya da atamla tək gedib qızı özümüz istəyərik Vəssalam
- Oğlum.
- Mən sözümü dedim.
Şəhriyar evdən çıxdı. Şahnaz divana əyləşib əlini başna tutdu. Gözləri dolmuş şəkildə - Mən nenyiyəcəyəm indi deyib əli ilə ağzını tutdu.
Şəhriyar əsəbi olduğu üçün Ülviyyəyə zəng vurmadı ki, səsindən hiss olunar. Ona görə sms yazıb atası ilə danışmağa başladı. Sms də isə qısaca – evdəkilərə denən, sabah