evində yox, bu şəkildə yox. Sonra bir anlıq Şəhriyarı düşündü necə də Səlimə bənzəyirdi. Onu qarşısında görəndə elə bil 29 il əvvələ qayıtdı. Gözü qaşı, ağzı burnu. Əslində Ülviyyədə anasına çox bənəzdiyindən Səlimin elə reaksiya verdiyin başa düşmüşdü. Amma nə əhəmiyyəti var ki. Onu indi ən çox incidən isə ən yaxın dostunun bir vaxtlar sevdiyi insanla ailə qurması olmuşdu. Ailə qurduğunu bilirdi, amma ən yaxın rəfiqəsi ilə yox. İndi başa düşürdü Şahnazın birdən birə yoxa çıxmasını, toyuna çağırmamasını illər keçsə də onunla əlaqə saxlammasını. Yatağında artıq gözündə saxlaya bilmədiyi göz yaşları yastığa tökərək hıçqırmağa başladı.
Şəhriyar isə dəli kimi evi alt üst edib – kimsə mənə izah edəcək nələr olur deyə qışqırmağa başlayırdı. Divanda ağlayan Şahnaz divara söykənib siqareti görməmiş kimi canına çəkən və əlləri əsən Səlim onu heç eşitmirdilər. Şəhriyar – bu məsələ burda qalmadı deyib evdən çıxdı.
Səlim Şahnaza baxıb – sən bilirdin? Dedi
- Ailəni araşdıranda öyrəndim. əvvəl inanmadım, amma sonra qızı gedib görəndə.......Gülnaza çox oxşayır hə? Elə bil almanın yarısıdır.
- Sən onu görməyə getmişdin?
- Hə..yox..mən.. anlamırsan mən bu izdivacın olmayacağını deməyə getmişdim. Neynəməliydim ki, başa düşmədim. Bəlkə razı olmalıydım? Qıza ayrılmasını istədiyimi demişdim.
- Niyə? Şahnaz niyə? Onu da bizim kimi...
- Denən, tamamla sözünü...bizim kimi nə?
- Şahnaz sən düz eləməmisən.
- Illər əvvəl olduğu kimi hə?
- Şahnaz!
- Səlim mən səni həmişə sevmişdim. Həmişə. Gülnazdan da əvvəl....O səni
- Şahnaz illər keçib
- Hə illər keçib, amma sən hələ də məni bağışlaya bilmirsən.
- Sənlik bir şey yoxdur. Hər nə varsa mənim günahımdır.
Şahnaz ağlayaraq – sən...sən onu hələ də unuda bilməmisən? Deyə qırıq qırıq dilləndi.
- Şahnaz bəsdir. Uşaqlıq eləmə. Bizim evlilik yaşına çatmış bir oğlumuz var. Get yat. Mən bir az hava alacağam deyib evdən çıxdı. Bu gün hər kəs hava alarkən havadakı xatirələrin ağırlığından ciyərlərinə ürəyinə çökən ağırılığı