u gülümsünüb – çox sağol deyə pıçıldadı. Sonra utanaraq kənanın qolları rasından çıxıb.
- Mən əslində bu gün də icazə almağa gəlmişdim. Bilirəm ağ elədim, amma söz sonrakı günlərdə lazım olsa gecə də qalıb işləri bitirərəm.
- D əli dəli danışma. O nə sözdür. Əlbəttə indi Ülviyyəni yanında olmalısan. Amma belə halda qoya bilmərəm. Mən aparacağam, etriaz da istəmirəm.
- Amma..
- Dedim ki, etiraz istəmirəm. Deyib onun əlindən tutaraq şirkətdən çıxardırdı ki, kənardan baxıpşlar onların üzərində cəmləndi. Nərgiz ağlayır, kənan isə onun əlindən tutub aparırdı. Hərə bir cürə yozarkən kənardan olan iki cüt baxış sadəcə təəcüb və qısqanclıq hissi ilə baxırdı. Bu Yusiflə Salma idi. Yusif Kənanın bu hərəkətinə çaş baş qalmış Salma isə Kənanı itirmək qorxusundan artıq beynində planlar cızmağa başlamışdı. Ülviyyəgilə çatdıqda isə nərgiz ehmalca kənana tərəf dönərək – çox sağol dedi. O qədər sakit və məsum şəkildə dilləndi ki, Kənan dözməyib əllərini əlinin içinə almış və öpmüşdü. Nərgiz özü də şokda idi. əllərini çəkib qaşlarını düyünlədi. Kənan isə yenə də gülümsünüb. Belə elədim ki, əslk nərgizi üzə çıxardasan. Qaçlarını çat ki tez qocalasan qırışların çoxalsın. Nərgiz yenə bu sözə gülümsünüb maşından düşüb sağollaşdı. Ülviyyə hələ ayılmamışdı. Gülnaz xala qapını açanda Nərgizin halını görüb- sən beləsənsə təsəvvür et biz nə haldayıq deyib hönkürdü. Bu gün nədənsə hər kəs ağlamğa çiyin axtarırmış kimi kimi tapdı ağlayırdı. Düzdür Nərgiz Gülnazın öz qızı kimi idi. Ülviyyə ilə bir yerdə böyümüşdülər. Ona görəö Gülnaz xala onun yanında özünü rahat hiss edir və ağlayırdı. Bir az sonra hər ikisi mətbəxtdə oturub dillənmədən gözlərini masaya dikmişdilər. Nərgiz dərindən nəfəs alaraq – niyə belə oldu? Niyə ülviyyəni onlara vermək istəmirsiniz? Küsülü olmusunuz ola bilər. Amma illər keçib axı siz qrup yoldaşlarısınız, uşaqlıq xatirələridir onlar
- Biz təkcə qrup yoldaşı olmamışıq Nərgiz.
- Necə?
- Səlim..yəni Şəhriyarın atası.. o...o..
- Eşidirəm
- O mənim ilk sevgim