olurdu deyəsən. Çünki elə demişdi. Yavaş yavaş könlümdən salmağa çalışırdı, amma bilmirdi ki, mən gündən günə ona bağlanıram.Söz vermişdim özümə ki, onu sevməyəcəm, amma sevgi sözə baxmır. Bir neçə gün sonra isə qrupun oğlanları məndən uzaq gəzməyə başladılar. Kimə yaxınlşıb söz soruşurdum üzümə də baxmadan qaçırdılar. Yenə heç nə başa düşməmişdim. Sizə nə olub deyə soruşada Səlim içəri keçdi və “mən icazə verməmişəm” dedi. Donub qalmışdım. Başı ilə işarə edəndə bütün qrup çölə çıxdı. Əlləri cibində mənə yaxınlaşıb. “Mənim gələcək həyat yoldaşım oğlanlarla danışmamalıdır. Nə lazımdır məndən soruş ”deyib çölə çıxmışdı. Nərgiz təsəvvür edə bilməzssən halımı. Həm sevinridim ki, məni sevir və hörmət etdiyindən həyat yoldaşım deyir digər tərəfdən onun özündən razılığı əminliyinə əsəb olmuşdum. Şahnaz gəlməmişdi həmin gün. Evə tək gedəndə hiss etdim ki, arxamca kimsə gəlir. Yavaşaca ayaqqabılarımı bağını bağlamaq bəhanəsi ilə yerə çökdüm və griyə baxanda onu gördüm. Səlimi. Yaxınlaşdı mənə yenə ayağa durmağımı dedi. Qalxanda isə özü əyilib ayaqqabılarımın bağını bağlamaq istədi. Geri çəkiləndə qalxıb düz gözümə baxdı. Onun o baxışları qarşısında sərt danışmaq mümkün deyildi. Əriyib gedirdin. Zamanla arxamca gəlməyə başladı. Kiçik jestlər edirdi. Amma mən hələ onunnla bir kəlmə brelə kəsə bilmirdim. Şahnaz isə həmişəki ampluasında idi. Onu dayanmadan pisləyirdi. Amma Şahnaz gecikmişdi çünki mən onu çoxdan sevirdim bunu anlamışdım. Biz gizlin görüşməyə başladıq. Sevgililər kimi. Utanıb çəkingən olduğumdan həmişə mənə məsafəli davranırdı. Incitməzdi heç vaxt. Bir il belə davam elədi. Daha da bir birimizə bağlandıq. Artıq universitetdə də hamıya bildirmişdi ki, mənə yaxınlaşan olmasın. Uzaq qohumlardan elçi çıxmışdı. Ülviyyəni atası. Kamal. Ona deməyə məcbur idim. Dedimdə. Heç nə demədən gözlə deyib getdi. Bir gün gözlə dedi. Mənsə evdə Kamalla evlənməyəcəyimi deyəndə aləm dəydi bir birinə. Səlimlə maraqlanmaq üçün adını soyadını öyrənməyə çalışdılar. Günlərlə universitetə