hər şeyi danışacaqsınız.
- Yox! Yox! Şəhriyar uşaqlıq edirsən.
- Mən uşaqlıq edirəm? Məncə əksinədir.. buyurun eşidirəm. Nə baş verib! Şəhriyarın axırıncı kəlmələrini aramla bölə bölə və əsəblə deməsi anasını titrətdi. Nə desin, necə desin ki, bir vaxtlar sevən iki insannın arasına girib. Necə desin ki, Gülnazı ailəsinə pisləyən o olub, necə desin ki, ona olan sevgisindən ən yaxın dostunu satıb.
- Ana eşidirəm. Ata! Buyurun. Səlim Bəy aramla boğazını yaşlayaraq – oğlum gəl gedək ikimiz danışaq.. deyərək ayağa qalxdı. Eyvana çıxan kimi Şəhriyar onun arxası ilə gəldi. Səlim arxaya dönmədən aramla danışmağa başladı. Hər şeyi danışdıqca Şəhriyar şok olmuş vəziyyətdə divara söykəndi. Bir müddət elə qalıb sonra səssizliyi pozdu – indi necə olacaq?
- Bilmirəm
- Necə bilmirəm.Sizin cavanlıqda yaşadıqlarınızı biz ödəmək məcburiyyətindəyik?
- Oğlum bu iş alınan deyil
- Yox ata.. Sənə elə gəlir. Bu iş alınacaq. Deyib eyvandan çıxdı.
Günün sonuna qədər hamı ruh kimi gəzirdi. Ülviyyə bütün gücünü toplayıb anasını yanına getdi baxışlarını qaldırmadan – eşidirəm dedi. Anası isə udqunaraq. – mən səni çağırmamışdım.
- Ana nə demək istədiyim başa düşdün. Eşidirəm. Danış. Nə baş verib.
- Danışmağa bir şey yoxdur. Bu evlilik olmayacaq. Vəssalam.
- Ana nə baş verib! Gülnaz dözməyib ağlamağa başladı. Anasını bu halın görəndə özü də pis oldu, amma yerindən təpənməyərək – danış deyə dilləndi. Gülnaz bu gün olanları danışmağa bir daha güc tapmadı. Çiyinləri düşərək hönkürtü ilə ağlamağa başladı. Ülviyyə onun dsnışa bilməyəcəyini görüb o da ağlayaraq otağına keçdi. Üzü yatağa uzanmışdı ki, telefonuna gələn zəngə başını qaldırdı bu Şəhriyar idi.
- Alo Şəhriyar.
- Ülviyyəm.
- Şəhriyar nə baş verir? Niyə kimsə mənə izah etmək istəmir?
- Sakit ol.. Narahat olma.. eyy ağlama orada. Hazırlaş düş aşağı burdayam.
- Gəlirəm deyib telefonu söndürdü.
Aşağı düşən kimi Şəhriyar onu bərk bərk qucaqladı. Gözünün yaşını silib alnını öpüb saçlarını qoxladı
- Ülviyyəm qorxma.