Tesaduf yoxsa alin yazisi

17- ci bölüm.

Hava tutqun idi yay olsa da. Ağlamağa hazır insan kimi her an yağa bilerdi. Selim iller sonra onunla üz üze geleceyinin xeyalını defelerle qurmuşdu. Düşünürdü ki, ona bir üzr borcludur. Hem de halallıq almaq isteöyirdi. Neçe illerdir üreyinde bu sevgi ile yanaşaı ağır gelen vicdan ezabı, bir genc qızı gözüyaşlı qoymaq ezabı ona ezab verirdi. Sevgisi getmişdimi? Bunu bele bilmirdi.
- Salam. Selim dönmeden gözlerini berk yumdu. O gelmişdi ve iller sonra onlar yarım qalan her şeyi yeniden xatırlayacaqdılar.
- Salam. Necesen?
- Bura niye geldiyimi açıqlayıb gedeceyem.
- Gülnaz
- Oğluna de qızımdan uzaq dayansın
- Gülnaz men
- Menim qızım sizin ailenizin ezablarını çekmek mecburiyyetinde deyil
- Gülnaz bir deqiqe qulaq as.
- Qulaq asmalı bir şey yoxdur. Oğluna de çekilsin qızımın heyatından.
- Şehriyar qerarlıdır.
- Heç ne olmaz sen onu yola getirersen. Bu sizin ailede var axı. Ata sözünden çıxmamaq.
- Gülnaz meni incidirsen
- Seni incidirem? Demek inciyirsen? Neden selim. Neden inciyirsen?
- Bir qulaq as! Selimin sesinin yükselmesi ile Gülnaz başını aşağı salıb hikkesini uddu.
- Şehriyar menim kimi deyil. O istediyi her şeyi elde edir. Indi de onun qarşısını alacaq gücde deyilem.
- Çox nahaq. Men dedim ve deyirem. Size verecek qızım yoxdur. Oğluna de çıxsın getsin. Ülviyye qürurludur, eger Şehriyar getse o bir daha onu axtarmaz. Bir neçe gün ezab çeker bununla da biter.
- Bir neçe gün? Senin, menim ezabım bir neçe gün çekdi?
- Burda sen men deye bir şey yoxdur. Hem men ezab çekmirem. Dediklerimi unutma. Oğlunla danış. Sağol
Gülnaz dönüb getmişdi. Selim ise hele de üreyinde deye bilmediyi sözleri ile baş başa qalmışdı. Onu arxasınca baxa baxa acı acı gülümseyerek. – heç deyişmemisen inadçı Gülnaz xanım deyerek pıçıldadı.

Şehriyar bir neçe gün içinde baş sındırmağa çalışılrdı ki, neylesin ki, Ülviyyenin ailesini öz ailseni razı salsın. Eslinde özü de görürdü ki, bu veziyyetde bu mümkün deyil.

[1] 2 3 ... 7 >>