deyil. Amma əllərini yanına salıb eləcə təslim olmaq istəmirdi və olmayacaqdıda. Bu düşüncələrlə ülviyyənin əlini bərk sıxdı istəmədən. Ülviyyə isə bunu hiss edib - Şəhriyar əlim.
- Bağışla.
- Neynəmək fikrindəsən? Mənə də de xahiş edirəm. Nə baş verir. Evdə heç kim heç nə danışmır. Sən də burada axı niyə onlar izn vermirlər.
- Dedim axı sən bunları düşünmə. Bir az zaman ver mənə hər şeyi yoluna qoyacağam.
- Məncə bilmək mənim də haqqımdır.
- Xahiş edirəm Ülviyyə. Inad etmə və mənim sözümə güvən. Sadəcə bir az gözləyəsi olacaq
- Mən səni bir ömür gözləyərəm Şəhriyar bunu bilirsən.
- Bilirəm canım bilirəm. Ülviyyə başını Şəhriyarın sinəsinə qoyaraq ağalamağa başladı. Şəhriyar isə qəfəsə bağlanmış və qurtulmaq istəyən, çarəsizcə özünü divarlara sıxılmış kimi hiss edirdi. Ağlına tək bir fikir gəldi. O da Gülnazla danışmaq.
Kənan isə Nərgizin işə bikef gəlib getdiyini gördüyündən onunla daha çox maraqlanmaq əhvalını düzəltmək istəyirdi. Düşnüdü ki, bir qutu şirniyyatla da onun üzündə təbəssüm oyada bilər. Bilirdi ki, Nərgiz kimi qızlar bahalı hədiyyələrdənsə belə xırda jestlərə daha çox sevinər. Nərgiz otağa girəndə Kənan əlində qutu onun masansının yanında idi.
- Burda neynirsən?
- Məni qabaqladın. bunu qoyub çıxmaq istəyirdim. Düşündüm bəlkə əhvalını bu açar. Nərgiz bu günlər içində Kənanın ona olan diqqətinin fərqində idi. Onun bu jestinə mülayim təbəssümlə gülümsəyərək – çox sağol dedi və ona yaxınlaşıb qutunu aldı. Sonra qutunu üzrəniə baxıb gülərək. – yaxşı ki bu dəfə zorla şirniyyatı yedizdirməmisən dedi. Kənan təəcüblə ona baxdı.
- Necə yəni, bəyənmədin?
- Yox. Yox. Yaxşıdır. Amma mən yeyə bilmərəm.
- Niyə?
- Bu darçınlıdır. Mənimsə darçına alergiyam var. Deyib gülümsədi.
- Sən lap əldə qayırmasan ki... Kənan sözünü deyib cəld susdu.. Düşündü ki, indi bir sillə ona doğru gələcək, amma yanıldı. Nərgiz onun bu sözünə ürəkdən gülməyə başladı.
- Mən ən yaxşısı sənə mənə nə olar nə olmaz onun siyahısını verim. Yoxsa bu gedişlə sən məni