Tesaduf yoxsa alin yazisi

17- ci bölüm.

Hava tutqun idi yay olsa da. Ağlamağa hazır insan kimi hər an yağa bilərdi. Səlim illər sonra onunla üz üzə gələcəyinin xəyalını dəfələrlə qurmuşdu. Düşünürdü ki, ona bir üzr borcludur. Həm də halallıq almaq istəöyirdi. Neçə illərdir ürəyində bu sevgi ilə yanaşaı ağır gələn vicdan əzabı, bir gənc qızı gözüyaşlı qoymaq əzabı ona əzab verirdi. Sevgisi getmişdimi? Bunu belə bilmirdi.
- Salam. Səlim dönmədən gözlərini bərk yumdu. O gəlmişdi və illər sonra onlar yarım qalan hər şeyi yenidən xatırlayacaqdılar.
- Salam. Necəsən?
- Bura niyə gəldiyimi açıqlayıb gedəcəyəm.
- Gülnaz
- Oğluna de qızımdan uzaq dayansın
- Gülnaz mən
- Mənim qızım sizin ailənizin əzablarını çəkmək məcburiyyətində deyil
- Gülnaz bir dəqiqə qulaq as.
- Qulaq asmalı bir şey yoxdur. Oğluna de çəkilsin qızımın həyatından.
- Şəhriyar qərarlıdır.
- Heç nə olmaz sən onu yola gətirərsən. Bu sizin ailədə var axı. Ata sözündən çıxmamaq.
- Gülnaz məni incidirsən
- Səni incidirəm? Demək inciyirsən? Nədən səlim. Nədən inciyirsən?
- Bir qulaq as! Səlimin səsinin yüksəlməsi ilə Gülnaz başını aşağı salıb hikkəsini uddu.
- Şəhriyar mənim kimi deyil. O istədiyi hər şeyi əldə edir. Indi də onun qarşısını alacaq gücdə deyiləm.
- Çox nahaq. Mən dedim və deyirəm. Sizə verəcək qızım yoxdur. Oğluna de çıxsın getsin. Ülviyyə qürurludur, əgər Şəhriyar getsə o bir daha onu axtarmaz. Bir neçə gün əzab çəkər bununla da bitər.
- Bir neçə gün? Sənin, mənim əzabım bir neçə gün çəkdi?
- Burda sən mən deyə bir şey yoxdur. Həm mən əzab çəkmirəm. Dediklərimi unutma. Oğlunla danış. Sağol
Gülnaz dönüb getmişdi. Səlim isə hələ də ürəyində deyə bilmədiyi sözləri ilə baş başa qalmışdı. Onu arxasınca baxa baxa acı acı gülümsəyərək. – heç dəyişməmisən inadçı Gülnaz xanım deyərək pıçıldadı.

Şəhriyar bir neçə gün içində baş sındırmağa çalışılrdı ki, neyləsin ki, Ülviyyənin ailəsini öz ailsəni razı salsın. Əslində özü də görürdü ki, bu vəziyyətdə bu mümkün