bizim evdə tez-tez yaşanırdı.
-Afət bəsdi!Get!,-atam anama
acıqlanmışdı.Anamın deyinə-
deyinə pilləkanlarla aşağı
düşdüyünü eşitsəmdə,dəqiq
ləşdirmək üçün, -getdi?,-atamdan soruşdum.
-hə getdi,aç görüm səndə bu
qapını,-qapını açıb atamı otağa
buraxdım.Yenə həmişəki
öyüd-nəsihətlərdən sonra
atama birdə heç kimlə dalaşmayacağıma söz
verib,aşağı düşüb anamdan üzr
istəmişdim.O zaman mənim
səkkiz yaşım var idi,növbəti
yay tətilində isə biz Selcanla
dostlaşmışdıq.Selcan ailələrinin tək övladı
idi,mənim kimi ərköyün,şıltaq,
ünsiyyətcil,deyib-gülməyi
sevən,zarafatcıl bir qız idi.
(Müəllif : Ruf M-li).Selcanın
məndən başqa Elya adında bir rəfiqəsi daha var idi.Mən çox
zaman qısqanclıq edər,Selcanı
Elya ilə oynamağa
qoymazdım,lakin bir
müddətdən sonra ona da
isinişib rəfiqəlik etməyə başlamışdım.Elya kürən
idi,qızılı saçları isə onu bir
gəlinciyə bənzədirdi
sanki.Bizim dostluğumuz
zamanla ailələrimizin
dostluğuna çevrilmiş,ailələrin bir-birinə get-gəl etməsinə
bir vəsilə olmuşdu.Elyanın
Nəsib adında ,bizdən yaşca
böyük bir qardaşı var idi.Nəsib
bizə çox qarışmasa da arada
yanımızdan ötüb edəndə üçümüzə birdən atmaca
atırdı,çox zaman isə mənlə
Elya ona fikir verməsək də
Selcan özünə əl qatıb,onunla
dilləşirdi.Bir dəfə Elyagildə
idik,Elyanın anası Ədilə xala hərəmizə qara gavalı
mürrəbbəsi sürülmüş bir dilim
çörək vermişdi,bizdə işdahla
yeyə-yeyə yay tapşırıqlarımızı
edirdik.Ədilə xalanın
mürəbbələrinin dadını isə heç yerdə ala bilmirdim.Biraz sonra
Nəsib əynində dizlərinə kimi
qatlanmış şalvar beldən
yuxarısı isə çılpak halda
mətbəxə,keçib,
-ana bu nədi yenə buranı qız yığınına çevirmisən,-dedi.
-işin olmasın qızlarımla,-Ədilə
xala ona gözlərin ağardıb,-get
əynini geyin,ayıb deyil qızların
qarşısına belə çıxırsan,-dedi.
Nəsib bizim əyləşdiyimiz masaya yaxınlaşdı.İşin
qəribəsidə o idi ki,həmişə
dəcəllik edən biz,indi
üçümüzdə oturub dərs
edirdik,heç Nəsibə də fikir
vermirdik.Nəsib isə Selcanın çörəyindən bir dişdəm