ə bir
gündə iki dəfə
qarşılaşsam,onda o öz nömrəsini mənə balqabaqda
belə yazıb göndərsə zəng
vuracam,-deyib
gülümsədi.Axşama kimi bu
söhbətə daha
qayıtmadıq.Deyəsən Laranın insana təsir etmə gücü var
idi,ya da mənim özümə də bu
Mehrac maraqlı gelmişdi.Gecə
yerimə uzanana kimi yazıb
yazmamaqda qərarsız
idim,yerimə girib telefon əlimdə nə yazacağımı
düşünürdüm.Müxtəlif üzün
cümlələr yazıb,sonra
silirdim,sonda “Mən çəyirtkə
deyiləm,adım Zibeydədir”
cümləsini silmək əvəzinə göndərdim,bəlkədə ən
axmaq mesaj idi bu.Bir neçə
dəqiqə sonra isə eyni
nömrədən zəng gəldi.
(Müəllif : Ruf M-li).Bir anda
həyəcanlanmışdım,ilk dəfə idi məndə belə olurdu.Zəngi
açmaq istəsəmdə heç cür
cavab ver düyməsini sıxa
bilmirdim.İkinci zənginin
sonunda telefonu açıb,
-alo,-deyə bildim.Dəstəyin digər tərəfindən gözəl caz
müsiqi eşidilirdi.Musiqinin
məhz bu janrı mənim ən çox
sevdiyim janırdır.Özümü
musiqinin ağuşuna necə
atmışdımsa,dəstəyin o biri tərəfindən gələn səsə
diksinib,
-hə eşidirəm,-dedim.Bu
necənci dəfə idi onun
qarşısında axmaq vəziyyətə
düşürdüm. -deyəsən sizdə cazın
vurğunusuz?
-cazı sevirəm,-dərindən
nəfəs alıb,-am..bu hansı
kompozisiyadır?,-soruşdum.
-V.Mustafazadənin “Zibeydə” kompozisiyasıdır,-onun səsi
gülüş qarışıq xırıltılı idi,səs
tembri qalın,tonu nisbətən
yüksək idi.Xoşuma gəlirdi
kişilərdə bu cür səs.Musiqi ilə
başlayan fikir mübadiləmiz,bir saat sonra sağollaşmaqla
sonlanmışdı.Onun
danışığı,dünya görüşü xoşuma
gəlmişdi,necə deyərlər
hərtərəfli insan idi.Sabah
oyananda başımın üstündə Laranı görüb gözlərimi birdə
yumub açdım,adətən Lara
məndən gec oyanardı,indi
mən yataqda idim,o isə yaş
saçlarını qurulaya-qurulaya
məni oyatmağa çalışırdı.Deyəs ən gecə Mehracla olan
danışığımızı dörd dəfədən çox
kinolent kimi başa çəkib
gözlərim önündə
canlandırmışdım.Elə yerimdən
qalxmaq istəyirdim ki,telefonuma mesaj
gəldi.Mənim telefonuma
demək olarkı mesaj
gəlməzdi,hələ səhərləri heç
gəlməzdi.Lara məndən
əvvəl