r münafiqin əhvalatı təsvir edilib.
Müsəlmanlar Ühüd savaşına
yollananda Quzman onlara
qoşulmamış, Mədinədə qalmışdı.
Mədinə qadınları Quzmana rişxənd
edib onu qorxaq adlandırdılar. O da
silahını götürüb özünü döyüş
meydanına çatdırdı. Ühüd savaşı
başlayanda Quzman qılıncının qınını
sındırıb, “ölmək qaçmaqdan daha
yaxşıdır” deyə özünü meydana atdı.
Səhabələr onun şücaətini heyranlıqla
izləyir və tərifləyirdilər. Peyğəmbər
isə “o, cəhənnəm əhlidir” deyə, fikrini
bildirdi. Səhabələr heyrət içində idilər.
Necə ola bilər ki, bu qədər igidlik
göstərən bir adam cəhənnəmə
getsin?
Quzman ağır yaralandı və onu döyüş
meydanından təhlükəsiz yerə
apardılar. Yarası çox qorxulu olduğu
üçün yaşayacağına ümid yox idi.
Müsəlmanlar adətləri üzrə onu
şəhadətlə müjdələyib, “gözün aydın,
Quzman! Şəhid olacaqsan” dedilər.
Quzman isə hiddətlə cavab verdi: “Nə
müjdə? Mən yalnız öz qəbiləmin adını
batırmamaq üçün savaşdım. Yoxsa
döyüş meydanına çıxmazdım”. Bundan
sonra ağrıya dözməyib, qılıncının
ucunu sinəsinə sapladı və özünü
öldürdü. Quzman əvvəla, Allah
yolunda deyil, qəbiləsi uğrunda
savaşmaqla, ikincisi isə intihar etməklə
özünün həqiqətən cəhənnəm əhli
olduğunu göstərdi və Peyğəmbərin
sözünün doğruluğunu sübuta