Tesaduf yoxsa alin yazisi

19- cu bölüm
- Ülviyyə aç qapını! Ülviyyə! Danışmamış gedən deyiləm onsuzda. Aç dedim! Ülviyyə!
Şəhriyar Ülviyyənin telefonu bağlaması ilə yuxarı qalxıb qapını çırpmağa başladı. Ülviyyə qulaqlarını tutaraq ağlayırdı. – bitdi. Bitdi Şəhriyar.. hər şey bitdi.. deyə pıçıldayırdı. Səsə ayılan qonşular evdəkilər qapıya tərəf gəldilər. Kamal bəy qapını açan kimi Şəhriyar özünü içəri salmaq istədi. Kamal bəy əli ilə onun qolundan tutub. – bu nə tərbiyəsizlik? Gecəni bu vaxtı alacaqlı kimi qapını sındıdırsan.. cammat var var bu binada.
- Ülviyyə ilə danışmalıyam
- Səhər danışarsa deyə
- Onunla danışmamış heç bir yerə gedən deyiləm. Ülviyyə!
- Oğlum hörmətin olsun. Qarşında atan yaşında kişi dayanıb.
- Kamal bəy, bağışlayın, istəyirsiniz lap məni vurun söyün, təhqir edin. Gedən deyiləm.
Gülnaz Şəhriyarın bu qəzəbli hlını görüb bir az çəkindidə. – Səninlə danışmaq istəmirsə istəmir. Tərslik eləmə. Get evinə.
- Gülnaz xanım Ülviyyəni çağırın. Ülviyyə bilirəm ki, eşidirsən. Ülviyyə danışmalıyıq. Ülviyyənin qapısı açıldı. Başı aşağı şəkildə sakitcə qapının yanında dayandı, yanaqlarını islaq, burnu qıpqırmızı idi. Kirpikləri asta asta qalxıb enirdi. Ayaqda dayanmağa halı yox idi. Qapıda güclə tutub dayanmışdı. Gülnaz qızının bu halını görüb əlini ağzına qoyub ağlamağa başladı. Kamal bəy qızını yanına gələrək –Ülviyyə yaxşısan qızım? Deyərək əlini onun çiyninə qoydu. Ülviyyə başını astaca təsdiq mənasında yelləyərək, başını qaldırmadan – Danışmağa sözümüz yoxdur Şəhriyar. Get.. telefonda hər şeyi dedim. Deyərək aramla danışmağa başladı.
- Yox hər şeyi danışmadıq. Sən belə tez əl çəkirsənsə mən necə mübarizə aparacağam deyə bilərsən mənə? Sevgin bura qədərmiş. Ülviyyə əllərini sıxaraq – Şəhriyar get deyərək özündən asılı olmadan dayandığı yerdə yerə çökəcəkdi. Atası onun tutdu. Şəhriyarda yaxınlaşmaq istəyəndə Gülnaz onu tutub – Get, danışmaq istəmir. Onsuzda halı pisdir. Sən də onu lap incidirsən
- Onu mən incitmirəm. Onu siz