incidirsiniz. Siz hamınız. Amma bu məslə burda bağlanmayacaq. Biləsiniz. Deyib qapıdan çıxdı. Atası Ülviyyəni otağına gətirəndə Gülnaz içəri girib ona çıxması üçün başı ilə yavaşca işarə elədi. Kamal bəy otaqdan çıxdıqdan sonra Gülnaz Ülviyyəni yerinə uzandırıb üstünü örtdü.
- Mənim ağıllı qızım anasının əlini saçından itələyən Ülviyyə
- Arzuna çatdın. Onunla münasibətimi kəsdim. Artıq Şəhriyar deyə birisi həyatımda yoxdur. Amma bil ki, Ülviyyə də artıq yoxdur.
- O nə sözdür qızım. Mən sadəcə sənin xoşbəxt olmağını istəyirdim.
- Bil ki, Şəhriyardan əl çəkməyimin səbəbi atamdır. Tək qalmaq istəyiəm get.
Gülnaz ağlayaraq otaqdan çıxdı. Qapının arxasında dayanıb – Mənim nə günhaım var bəs qızım? Mənim nə günahım var. Deyərək dizi üstüə çöküb daha da bərk ağlamağa başladı. Kamal bəy onun qolundan tubu yavaşca qaldırdı. Gülnaz nəmli gözlərlə ona baxdı. Baxışlarındakı sevgi istilik yox idi. Yeini buz kəsmiş qara gözlər gördü. Bu onu daha da incitdi.
- Kamal.
- Gəl gedək uzan, sən də dincəl sabah danışarıq onunla. Lazım gələr bir müddətlik qardaşımgilə göndərərik. Bakıdan uzaqlaşsa yaxşıdır onun üçün.
- Kamal bəlkə danışaq. Kamal bəy buz baxışlarla Gülnaza baxıb dodağını qaçırtdı. Bu acı gülümsəmə ilə də - Gülnaz biz danışmaq üçün 20 ildən çoxdur gecikmişik. Get yat deyib özü eyvana çıxdı. Gülnaz isə yerində donub qalmış, qarşısındakı insanı tanımaqd çətinlik çəkirdi. O isti sevgi dolu baxan adamın yerinə kim idi gələn deyə düşünürdü. Bu onu çox incitdi. Çünki düşünürdü ki, Kamalın gözlərindəki sevgi heç vaxt itməz. Amma deyəsən Kamalı da itirirdi.
Nərgiz heç kəs eşitməsin deyə qapını açıb ehmalca içəri keçmək istəyəndə dəhlizdə dayanan Gülnazı gördü. Özünü itirərək açıqlama verəcəkdi ki, gecənin bu vaxtı niyə evə belə girir, ümumiyyəltə hardaydı Gülnaz onu görmürmüş kimi otağına keçdi. Nərgiz təəcüblənsə də cəld Ülviyyənin otağına keçəcəkdi ki, daha yaxşı görən olmadı bu dəfə eyvandan çıxan Kamal bəyi gördü. Özünü daha da itirsə də Kamal bəy də ona