başı ile salam verib qapıdan bayıra çıxdı. – bunlara ne olub deye düşünürken, astaca Ülviyye oyanmasın deye qapını açdı. Ülviyyenin sesinden başa düşdü ki, o da oyaqdır ve ağlayır. Özünü yatağa atıb
- Ülüm ne olub? Niye ağlayırsan
- Her şey bitdi Nergiz.. Her şey bitdi.. getdi.. daha gelmeyecek.ağlamaqdan hıçqırtı ile deyilen bu sözler Nergizin bedenini ürpetdi. Bu hayqırtını eşide bilmirdi berk berk Ülviyyeni qucaqlayıb. – ey sakit ol.. Dedim axı her şey düezlecek. Bax görersen Şehriyar her şeyi yoluna qoyacaq.
- Heç neyi de yoluna qoymayacaq! Anlamırsan! Anlamırsınız. Ülviyye yerinden qalxıb hirsle otaqda o baş bu baş getmeye başladı.
- Niye başa düşmürsünüz ki, bu işde yoluna qoyulacaq bir şey yoxdur. Men atamın üzüne nece baxaram he Nergiz. Düşün bir. Ne deyeceyem. Ata bağışla amma menim qaynatam bize gelib gedende gelme ya men onlarla yaşasam deyeceyem bağışla ata anamın keçmiş sevgilisi oldu neynim. Gör ne qeder mentiqsizdir. Men bunu ona eleye bilmerem.
- Bes neyniyeceksen. Ellerini çekib oturacaqsan yerinde. Şehriyarı başqasına vereceksen ellerinle. Hem sen ele bilirsen Şehriyar el çekecek? Men şexsen zenn etmirem.
- El çekecek. El çekmek mecburiyyetindedir.
- Ülviyye onun ailesi de onun üçün deyerlidir. Amma her şeyi göze alır. Sen zeiflik edirsen. Ağlını başına yığ.
- Siz ağlınızı başınıza yığın! Ülviyyenin sesini yükseltmesi ile Nergiz diksindi. O heç vaxt Nergize qışqırmamışdı.
- Bir az mentiqli olun! Düşünün! Özünüzü menim yerime qoyun! BİTDİ!
- Bes sevgin? Ne oldu şehriyarın derdinden ölürdün.
- Ölümşem de.. bax sevgidir meni bu güne qoyan. Men ölmüşem Nergiz ölmüşem. Ülviyye dizlerini yere qoyub ağlaya ağlaya “ölümşem men...ölümşem” deye hönkürürdü.
Nergiz onu qucaqlayaraq o da eyni şekilde ağlamağa başladı.
Bir neçe gün keçse de Şehriyar Ülviyye ile danışa bilmemişdi. Telefonla zengleri cavabsız qalırdı. Sms lere cavab yazılmırdı. Evden çıxmadığına onu yolda da tuta bilmirdi. Bir neçe defe eve gelmeye cehd etse de binanın

<< 1 2 [3] 4 5 ... 8 >>

_charli [OFF] (13.03.2014 / 00:26)