“Təbərrük” sözünün
ərəb dilindən
tərcüməsi “bərəkətli
etmək” mənasını
verir. Hər hansı
müqəddəs
şəxsiyyətin xatirə kimi qorunub-
saxlanılan şəxsi əşyasına, yaxud
müqəddəs məkana məxsus yadigara
“təbərrük” deyilir.
Hələ Həzrət Mühəmməd Peyğəmbərin
(s) sağlığında Onun təri, saç-saqqal
telləri, hətta sınmış dişi müsəlmanlar
tərəfindən təbərrük kimi qorunurdu.
Əgər bu hərəkət günah və ya şirk
olsaydı, yəqin ki, Peyğəmbərin özü
buna etiraz edərdi. Peyğəmbərin
xanımı ümmül-möminin Ümmi-Sələmə
o həzrətin tellərini və tər damcılarını
bir qaba töküb özündə saxlayırdı.
Peyğəmbərin vəfatından sonra
Mədinə camaatından kim
xəstələnirdisə və ya göz dəyməsinə
düçar olurdusa, Ümmi-Sələməyə
kömək üçün müraciət edirdi. Ümmi-
Sələmə Peyğəmbərin tellərini su ilə
dolu qabın içinə salıb çıxarır, bu yolla
həmin suyu təbərrükə çevirirdi. Sonra
həmin suyu xəstə üçün göndərirdi.
“Səhihül-Buxari”də yazılıb ki, adamlar
həmin sudan içib şəfa tapırdılar.
(“Səhihül-Buxari”, “Libas” kitabı, hədis
5896-5897).
Ən çox hədis rəvayət etmiş
səhabələrin sırasında ilk yerlərdən
birini tutan Ənəs ibn Malikin anası
Ümmi-Süleym Peyğəmbərə xidmət
edir, Onun üçün xörək hazırlayırdı.
Bəzən Peyğəmbər onların evində
yatıb dincəlirdi. Bu zaman Ümmi-
Süleym o həzrətin tellərindən bir az
kəsir, çöhrəsindən tərini yığır və
bunları ətirlə qarışdırıb təbərrük kimi
özündə saxlayırdı. Ənəs ibn Malik
qocalıb vəfat edəndə vəsiyyət etmişdi
ki, bu təbərrükün bir hissəsini onun
hənutuna qarışdırsınlar. Ənəsi
qüslləyib kəfənə tutarkən, bu
təbərrükdən də onun hənutuna
qarışdırdılar. Bu barədə də “Səhihül-
Buxari”də (“İstizan” kitabı, hədis 6281)
və “Səhihü Müslim”də (“Fəzail” kitabı,
hədis 6055-6057) rəvayətlər
mövcuddur.
Bu sübutları qəbul etməyənlər bəhanə
gətirə bilərlər ki, bu hərəkətləri
Peyğəmbərin vəfatından sonra ediblər
və əgər o həzrətin özü sağ olsaydı,
buna heç vaxt razı olmazdı. Bu
bəhanəyə qarşı ən tutarlı sübutlar da
yenə mötəbər hədis