q kitablarında insan ruhunun
qüvvələrini alleqorik obrazlara
bənzədiblər. Bu alleqoriyada insan
ruhu atın belinə minib ov tulası ilə
səfərə çıxmış ovçu şəklində təsvir
edilir. Ovçu – ağıl qüvvəsinin, it –
qəzəb qüvvəsinin, at isə şəhvət
qüvvəsinin rəmzidir.
Əgər bunların hər biri ovda öz
vəzifəsini layiqincə yerinə yetirsə,
şübhəsiz, ov uğurla nəticələnər.
Amma onların hər hansı biri həddi
aşsa, nəticəsi mənfi olar.
Təsəvvür edək ki, ov əsnasında at
süvarinin tapşırıqlarına tabe olmur, öz
istədiyi səmtə doğru yüyürür. Bu
halda süvari atı ram etmək üçün
əziyyət çəkib yorulacaq və heç bir
nəticə əldə etməyəcək. Beləcə,
şəhvət qüvvəsi insanın ruhuna qalib
gəlsə, onu öz məqsədindən
uzaqlaşdırar.
Əgər ov iti özbaşınalıq etsə, ovu
tutmaq əvəzinə mənasız yerə ora-
bura qaçsa, özündən güclü olan
hədəflərə sarı cumsa, nəinki yalnız
özünü, həm də ovçunu təhlükəyə
salar. İnsanın qəzəb qüvvəsi də
nəzarətdən çıxsa, fəlakət törəyər.
Nəhayət, əgər ovçu öz işində səhvə
yol versə, atı və iti idarə edib
istiqamətləndirə bilməsə, ovu
uğursuzluqla başa vurmalı olacaq. Ağıl
qüvvəsi də qəzəblə şəhvəti
cilovlamağı bacarmasa, rəzalət
girdabına