olaraq “mini”
adlandırırlar. Soyuqqanlılıqla: “gedib
mini etdirdim” deyərək, özlərini elə
aparırlar ki, sanki söhbət çürümüş bir
dişin xaric ediliməsindən gedir.
Hətta bir çox hallarda onlar diş
həkiminə gedərkən, aborta nisbətən
daha çox qorxu hissiyyatı keçirirlər.
“Mini” zamanı qadının uşaqlığına, iti
kənarları olan və digər tərəfdən
tozsorana bənzəyən qurğuya
birləşdirilmiş, plastmas boru yeridilir.
Təzyiq altında uşağın bədəni kiçik-
kiçik hissələrə parçalanaraq qanlı
kütlə şəklində xüsusi qaba sorulur...
12 həftəlik hamiləlikdən sonra abort
edilməsi üçün maşaya oxşayan daha
bir tibbi alət –"aborsanq" da lazım
olur, çünki artıq bu zaman uşağın
ayaqları, qolları vardır, onun sümükləri
isə möhkəmlənməyə başlayır.
Həkim bu alətlə uşağın qolunu, ayağını
və ya onun bədəninin digər hissəsini
tutaraq burma hərəkətləri ilə uşağın
bədənindən qoparır. Bu vəhşilik uşağı
hissələrə bölüb tam çıxardana qədər
dəfələrlə təkrar olunur... Uşağın
onurğa sütununu xaric etmək üçün o
hissə-hissə sındırılmaqla, uşağın başı
isə parçalanaraq hissələrə bölünməklə
xaric olunur.Tibb bacısının
vəzifələrindən biri abortdan sonra
uşağın parça-parça çıxarılan hissələrini
bir yerə yığaraq onun tam şəkildə
xaric edilməsinə əmin olmaqdan
ibarətdir...
Abort zamanı baş verən bu faciənin
daha da ağırlaşması ondan ibarətdir ki,
ana bətnində olan uşaq... ağrıları da
hiss edir! Bu artıq qəbul olunmuş və
sübut olunmuş bir faktdır. Artıq 7-ci
həftəsində uşaq başını ağrı olan
tərəfdən kənara qaçırır və ya yana
çevirir (həyatının digər dövrlərində
olduğu kimi)...
Aborta heç bir halda bəraət
qazandırmaq olmaz! Bunu nə insanlıq
qarşısında, nə də Allah qarşısında
etmək mümkün deyil!Bu zaman
körpənin ölümünə görə günah eyni
səviyyədə həm qadının, həm ona icazə
verən və ya məcbur edən kişinin, həm
də, əlbətdə ki, həkimin və digər bu
vəhşilikdə iştirak edən tibb işçilərinin
üzərinə düşür.
Əgər ana bətnində olan uşaq
xəstədirsə, onda nə etməli?-