şəkildə fərqlənmələrinə
səbəb isə onların dəstəmaz almaları
və dəstəmaz alınan yerlərinin
təmizliyinə timsalən ağappaq
olmalarıdır. Mən qiyamət günü hovuz
başına əvvəlcədən gedərək onları
orada gözləyəcəyəm" (Muslim,
Təharət, 39).
Buradan da göründüyü kimi,
dəstəmaz və ümumiyyətlə təmizlik
müsəlmanın bariz
xüsusiyyətlərindəndir. Bu, onun təmiz
olması ilə bərabər, həm də qiyamət
günü digər insanlardan fərqləndirən
bir əlaməti, Muhəmməd ümmətindən
olduğunun göstəricisidir. Səhabələr bu
xəbəri eşitdikdən sonra
dəstəmazlarına daha çox diqqət
etməyə və dəstəmaz üzvlərini daha
diqqətli şəkildə yumağa başlamışdılar.
Hz Peyğəmbər (s.ə.s.) başqa bir
hədisində belə buyurmaqdadır:
"Qiyamət günü mömin insanın nuru,
dəstəmaz suyunun çatdığı yerə qədər
olacaqdır" (Muslim, Təharət, 40).
Dəstəmaz sadəcə namaz qılmaq və ya
hər hansı bir ibadəti həyata keçirmək
üçün alınmamalıdır. Belə ki, İslam dini
insanları daima dəstəmazlı olmağa
təşviq edir. Lakin hər zaman
dəstəmazlı olmaq hər bir insanın edə
biləcəyi bir iş deyildir. Bunu sadəcə
dəstəmazın faydalarını yaxşıca dərk
edən müsəlmanlar edə bilərlər. Ona
görə də, hər zaman təmiz olmaq
imanın əlamətlərindən biri kimi qəbul
olunmuşdur və bu barədə olan bir
hədisdə belə buyurulur: "Daima
dəstəmazlı olmaq yalnız mömin olan
kimsələrə məxsusdur" (Muslim,
Təharət, 6).
İbn Abbasın (r.a.) rəvayətinə görə,
Həzrəti Peyğəmbər (s.ə.s.) ayaq
yolundan çıxdıqdan sonra əllərini
yuyar, daha sonra isə əllərini məsh
çəkirmiş kimi, dəstəmaz üzvlərinə
çəkərmiş. Bir dəfə İbn Abbas ondan
"Ey Allahın Rəsulu, suyun
yaxınlığındayıq, niyə belə edirsən?" -
deyə soruşur. Həzrəti Peyğəmbər
belə cavab verir: "Nə bilim, bəlkə ona
çatmadan ruhumu təslim etdim". (İbn
Hanbəl, I, 288).
Rəsulullah qüsl almalı olduğu hallarda,
onu alana qədər dəstəmazsız
qalmamaq üçün əllərini divara
sürtərək təyəmmüm alarmış
(Heysəmi, I, 264).
Onun bu hərəkətini görən səhabələr
də onun yolu ilə gedərək dəstəmazları
pozulanda