Mövlanə Cəlaləddin
Rumi insanın
dünyaya hərisliyini
və dünya
nemətlərinə qarşı
ehtirasını bu misalla
ifadə edir:
Günlərin bir günü ağacın altında
oturub dincəlirdim. Bir qarışqa
nəzərimi cəlb etdi. Özündən dəfələrlə
böyük bir çörək qırıntısını sürüyə-
sürüyə aparırdı. Bəzən qarşılaşdığı
kiçik gölməçənin ətrafından
dolaşmağa məcbur olur, bəzən də
otlara ilişən çörək qırıntısının ucunu
xilas etmək üçün min bir məşəqqət
çəkirdi. Buna baxmayaraq nə çörək
qırıntısını əlindən buraxır, nə də rahat
şəkildə daşıya biləcəyi kiçik parçalara
ayırmağa ürəyi gəlirdi. Beləcə o isti
gündə çörək qırıntısını yuvasına qədər
daşıyaraq uzun bir məsafə qət etdi.
Ancaq bir problem var idi: yükü
böyük, yuvanın girişi isə kiçikdi. Böyük
zəhmətlə yuvanın ağzına gətirdiyi
çörək qırıntısını içəri sala bilmirdi. Bu
mənzərə məni insanın halı haqqında
düşünməyə sövq etdi. Görəsən insan
ömür boyu əzab-əziyyətlə qazandığı
və göz bəbəyi kimi qoruduğu dünya
nemətlərini, qəsrləri, var-dövləti kiçik
qəbir qapısından içəri necə salacaq?