“Ey iman gətirənlər!
Bir qövm digərini
lağa qoymasın. Ola
bilsin ki, onlar (lağa
qoyulanlar) o
birilərindən (lağa
qoyanlardan Allah yanında) daha yaxşı
olsunlar. Qadınlar da bir-birinə
(rişxənd eləməsinlər). Bəlkə, onlar
(rişxənd olunanlar) o birilərindən
(rişxənd edənlərdən) daha yaxşıdırlar.
Bir-birinizə tənə etməyin (ayıb
tutmayın) və bir-birinizi pis ləqəblərlə
(ey kafir, ey fasiq, ey münafiq və i. a.)
çağırmayın.” (Hücurat, 49/11).
Cəmiyyəti təşkil edən fərdlərin
qarşılıqlı münasibəti səmimiyyət
üzərində qurulmalıdır. Bu
səmimiyyətin dərəcəsini ölçən alət isə
qəlbdir. Hz. Muhamməd (s) “Allah sizin
şəklinizə və mallarınıza baxmaz. Ancaq
qəlblərinizə baxar” (Müslüm, Birr, 32)
deyə buyurur. İnsan başqasının ancaq
xarici görünüşü haqqında mülahizə
yürüdə bilər, daxili aləmindən
xəbərsizdir. Allah qatında dəyərli olan
isə xarici görünüş deyil, qəlblərdəki
təqvadır. Buna görədir ki,
Peyğəmbərimiz (s) insanları
məsxərəyə qoymaq barəsində belə
buyurmuşdur: “Qardaşınla yersiz
danışmaqdan çəkin və həddən artıq
yersiz zarafatdan pəhriz et!” (əl-
Mühəccətül-beyza, c.5, s.232).