e yigdi, telefonun o basindan gelen qalin sese Gulnaz salamsız kelamsız - Oglunla danış demisdim. el ceksin artiq. Gelib ne özunu ne de Ulviyyeni incitmesin.
- Oglum mene benzemeyib Gulnaz. O menden ferqli olaraq,sevdiyine sahib cixir. Gülnaz bu cavaba tutuldu. Ne ise demek istese de alinmirdi.
- anlamalidir bu mümkünsüzdur deyib desteyi asdi.
Şəhriyar xəbərsiz idi Ülviyyənin gedişindən. Nərgizin blokdan təlaşlı çıxdığını görüb tez yanına gəldi.
- Nərgiz?.Nə olub? Ülviyyəyə nəsə olub.
- Yox. Yox. Narahat olma.
- Yaxşıdır? Şəhriyarın onun qolundan tutub suallara qərq etməsini Ülviyyə yuxarıdan izləyirdi. Qorxdu ki, Nərgiz şəhriyara deyər cəld telefonu əlinə alıb nərgizə yığdı. Nərgiz Ülviyyənin zəng etdiyini görüncə başa düşdü ki, o niyə zəng edib. Telefonu açaraq Şəhriyara baxırdı.
- Alo.
- Nərgiz nə badə bir şey deyəsən. Səndən ömürlük küsərəm. Zarafat eləmirəm.
- Axı..
- Nərgiz! Əsla bilməyəcək. Eşitdin məni.
- Yaxşı...soyuq və quru danışmasından titrəməsindən Şəhriyar başa düşdü ki, o Ülviyyə ilə danışır cəld Nərgizin əlindən telefonu alıb
- Ülviyyə danışmalıyıq xahiş edirəm aç telefonu ya da aşağı gəl. Şəhriyarın səsini eşidən Ülviyyənin ürəyi titrədi. Telfon əlindən yerə düşdü və söndü. Bu dəfə bilərək söndürmədi amma Şəhriyar elə başa düşdü ki, Ülviyyə qəsdən telfonu söndürdü. Əsəbiləşib nərgizin telefonun yerə çırpdı. Telefon yerə dəyən kimi cilik cilik oldu. Nərgiz böyümüş gözlərlə ona baxsa da səsini çıxartdmadı.
- Niyə belə edir axı niyə? Mən tanıdğım Ülviyyə belə qorxaq deyildi. Məğlub olan deyildi. Nə baş verir? Niyə bu qız məni dinləmir? Niyə!? Niyə!? Niyə!?
- Ay Şəhriyar qolum çıxdı qardaşım. Sakit ol.
- Bağışla deyib Nərgizin qolunu buraxdı. Nərgiz qolunu ovuşdura ovuşdura sızıldamağa başladı. Bəlli idi ki, göyərəcək qolu. Sonra əyilib telefonunun qalıqlarının içindən nömrəsini axtardı.
- Bağışla Nərgiz. Mən telefonu axşama çatdıraram sənə..
- Eybi yox narahat olma. Onsuzda dəyişəcəkdim bəhanə oldu. Nərgiz aranı yumşaltmaq