ı güldürdü..
- Yaxşı yaxşı tökmə gözünün yaşını yenə. Gəl gedək
- Ha ha raaa.
- Təzə telefon almağa.
- Yox.. sağol.. özü alacağam.
- Get öz xoşunla maşına otur! Kənaın əmrlə danışması Nərgizi lap çəkindirdi sözü bitən kimi Nərgiz artıq maşında idi. Kənan dodaq altı gülümsəyərək, pıçıltı ilə - səninlə başqa tonda mümkün deyil gərək bağırasan. Arxaya döndüyündə onun arxa turacaqda oturduğunu görüb – düş min qabağa.
- Yox
- Dedim düş min qabağa..aramla və qaşlarını qaldıraraq desə də Nərgizin inadı tutmuşdu yenə. – Sevgilin görər səhv başa düşər kənan bəy deyə istehza ilə cavab verməsi ilə kənan özünü itirmədən – hə düz deyirən. Elə arxada otur. Sonra sevgilim məni atar sənin üstündə deyib maşına keçdi. Maşında ondan olanlar barəsində soruşdu. Nərgiz hər şeyi danışdıqca acı çəkirdi.
- Nərgiz.. narahat olma. Düzələcək. Şəhriyar sevdiyini yarı yolda qoyanlardan deyil.
- Düzdür amma Ülviyyə imkan versə
- Ülviyyənin getdiyini deməlisən
- Söz verdim axı. Sözümdə dayanamsam məni siləcək. Tanıyıram onu eləyər.
- Qorxursan onu itirməkdən?
- O nə sualdır. Biz onunla birlikdə böyümüşük, hər anımızı bilirik. Anam heç bilmir ki, mənim ən sevdiyim rəng hansıdır o bilir həmçinin də mən onun.
- Sənin sevdiyin rəng yaşıldır. Nərgiz Kənanın bu sözünə təəcüblənərək baxışını ona dikdi.
- Haradan bilirsən?
- Telefonun üz qapağı yaşıldır. Masanın üzərində çərçivələr də həmçinin. Üstə gəl yaşıl paltarını geyinəndə xüsusi olaraq bəzənirsən. Həm də bilərziyin. Nərgiz bir bilərziyinə bir də Kənan baxıb ğzı açıq qalmışdı Kənan isə davam edərək sözünü Nərgizə güzgüdə baxırdı arada bir. Lə təəcüblənmə. Mən sadəcə diqqətciləm. Hamıya qarşı..
Hamıya qarşı sözünü elə vurğu ilə dedi ki, nərgizin ürəyində bir tel qırıldı sanki. Məyus olaraq başını aşağı salıb doluxsundu. Gözləmirdi. Bu nəyəsə ümidlənib yenidən ümidin darmadağın olması hissi kimi bir şey idi. Bəlkə də özü idi. Amma Nərgiz nəyə ümid edirdi ki deyə öz özünə düşünürdü. Əlindəki bilərziyi fırlada fırlada