dodaqlarını büzdü. Ağlamamaq üçün özünü zorla sıxırdı. Kənan onun bu halını görüb acısa da heç nə demədi. Nərgizə dərs verməkdə qərarlı idi. Gəlib mağazaya çatanda könlüsüz halda maşından düşüb öndə gedən Nərgizə baxan Kənan
- Elə bil mənimlə gəlmisən. Deyirəm bəlkə gözləyəsən.
Nərgiz dönmədən çiynini dartıb mağazaya keçdi. Öz istifadə etdiyi markanı götürdü. Kənan yaxınlaşaraq satıcıya - Telefon üçün yaşıl rəngdə üzlük verin zəhmət olmasa. Deyəndə Nərgiz ona baxıb satıcıya – istəmirəm siz mənə göy rəng verin dedi..
- Aaa nə yaxşı göy mənim ən sevdiyim rəngdir. Kənan əlini razı şəkildə masaya söykəyərək Nərgizə baxırdı. Nərgiz isə satıcıya dönüb yox vaz keçdim siz qırmızı verin dedi. Kənan heç susar. Nərgizi yenidən qıcıqlandırmaq üçün astaca pıçıltı ilə - bax indi qırmızı dedin sevgilimi yadıma saldın. Bu onun ən sevdiyi rəngdir dedi. Nərgiz elə bil cin atına mindi telefonu götürüb – istəmirəm üzlük qalsın deyib mağazadan çıxdı. Telefonu da götürmədən piyada küçə ilə qalxmağa başladı. Kənan telefonun pulunu ödəyib yaşıl üzlük taxdırdı. Mağazadan çıxanda Nərgizi görmədi.. unutmuşdu bu nərgizdir heç gözləyər. Küçənin o başına bu başına baxsa da onu görmədi. Sağ tərəfdən oğlanların səsinə döndü.
- Başı xarabdıre qızın.. özü dəyir hələ bir bağırır da..
- Nərgiz!!! Deyib kənan həmin tərəfə getdi. Düz tapmışdı.. Nərgizin əsəblə necə addımladığını görən Kənan onun qolundan tutub nə olub bu nə əsəb.
- əsəbi deyiləm burax qolumu.
- Yaxşı gəl gedək.
- Eee burax dedim. Get sevgilinin yanına.
- Gedəcəyəm. Gəl səni aparım..
- Lazım deyil. Kənan onun qolundan tutub özünə tərəf çəkdi. O qədər yaxın idi ki, Nərgiz onun nəfəsini üzündə hiss edirdi. – Nərgiz niyə belə edirsən? Kənanın pıçıltı ilə deyilən bu sözünə o da pıçıltı ilə cavab verdi.
- Neynirəm ki?
- Niyə inad edirsən. Sən də mənim kimi se....
- Nərgiz! Bu səsə hər ikisi döndü. Etibar idi. Onlara yaxınlaşaraq – əlini çək ondan alçaq.. deyərək Kənana yumuruq ilişdirdi. Nərgiz yerə yıxılan Kənanı