diqqətlə
baxıb,qolumdan tutub məni güzgünün önünə gətirdi.
-bax üzünə,üzündə sevgi
var,bunun da səbəbi odu,-Lara
danışdıqca üzümə əl
vurub,yanaqlarımı
dartırdım.Lara haqlı idi,Mehrac tələsmədən,yavaş-yavaş
həyatımın mərkəzində
özümə yer tuturdu,elə bir yer
ki,heç kim söküb ata
bilməyəcəkdi.Mehrac hər gün
zəng vururdu,hər keçən gün zəngin müddəti uzanır,sayı
isə çoxalırdı.Bir gün iş çıxısında
onu görəndə isə heç
bilmirdim sevinim yoxsa
təəccüblənim,çünki o bura bir
dəfə gəlmişdi,o da məni Əzizə xanımın yanına
gətirəndə.Mehrac tez-tez
gəlməsə də bir neçə dəfə
mənə belə suprizlər
etmişdi.Ancaq hələdə
söhbətlərimiz öz çərçivəsindən çıxmırdı.Novruz
bayramı günü o məni yeməyə
aparmışdı,biz keçən dəfə
gəldiyimiz restoranda
idik.Biraz işdən danışandan
sonra söhbətimiz ailələrə gəlmişdi.
-bu günü əzizlərinlə birlikdə
keçirə bilərdin,başqa vaxtda
gələ bilərdik yeməyə,-dilim
bu sözləri desə də içimdə
gözlədiyim başqa şey idi.Mehrac heç gözləmədiyim
anda əlimi tutub,
-sən də mənim əzizlərimdən
birisən,-dedi.Utanmaq necə bir
hissdir məndə dadmışdım o
an. -Zibeydə !,-o əlini üzümə
toxundurdu.Bu toxunuş məni
məndən almağa
yetmişdi,başqa aləmdə idim
həmin an,qəribə istilik keçirdi
canımdan,onun məni dəli eləyən xırıltısı səsi adımı hər
kəsdən fərqli səsləndirirdi.Ü
zümü yana çevirib,asta səslə
-hamı bizə baxır,-deyə bildim
sadəcə.Əslində isə heç kim
bizə əhəmiyyət vermirdi.Mehrac əlini üzümdən
çəkdi,yeməyimizə davam
etdik.(Müəllif : Ruf M-li) Günlər
ötüb keçirdi,Mehrac demək olar
hər gün özü məni işdən evə
gətirirdi,söhbətlərimiz isə yavaş-yavaş öz çərçivəsini
genişləndirirdi.Bir gün Mehrac
məni evə gətirəndə mənlə
bərabər özü də maşından
düşdü.Moskvada isə
sakit,küləksiz yağış yağırdı. -sən niyə düşdün bu yağışlı
havada?! Get islanacaqsan,-d
eyib sağollaşmaq üçün ona
əlimi uzatdım.O əlimi sıxıb,
-nə vaxta kimi belə rəsmi
görüşəcəyik?,-soruşdu.Onun sözləri mənə ikimənalı
gəlmişdi,bilmirdim ne cavab
verim.Mehrac boşda